Archive for Μαΐου 2007

Νέα από το σχολείο

Μαΐου 31, 2007

1. Είναι ένας συνάδελφος στο σχολείο, ο Νίκος, πολύ αξιόλογο άτομο. Είναι ένας εντελώς αντισυμβατικός δάσκαλος, έξω από κάθε στερεότυπο που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη δάσκαλος.
Ο Νίκος λοιπόν έχει ένα παλιό τζιπ Σουζούκι που όλο χαλάει, τον αφήνει στο δρόμο και είναι γεμάτο άχρηστα και χρήσιμα πράγματα. Μπορείς να βρεις μέσα από αγροτικά εργαλεία μέχρι βιβλία (2-3 διαφορετικά είδη). Ο Νίκος πάει πολύ αργά στο δρόμο. Ακόμη κι όταν ξεκινάμε όλοι μαζί απ’το σχολείο, πράγμα σπάνιο γιατί ο Νίκος μένει συνήθως παραπίσω, πάντα τον προσπερνάμε εμείς οι υπόλοιποι οι «γλήγοροι» και την άλλη μέρα τον δουλεύουμε.
Αλλά αυτό που έγινε σήμερα μόνο στο Νίκο θα μπορούσε να συμβεί που δε βιάζεται να φτάσει και παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Όλοι περάσαμε λοιπόν από κείνο το σημείο κοντά στο κέντρο Μαριάννα αλλά μόνο ο Νίκος πρόσεξε ένα πλάσμα στην άκρη του δρόμου.

Ήταν ένα είδος γερακιού, μια ποντικοβαρβακίνα (buteo buteo), ζαλισμένη. Την περιμάζεψε, την έβαλε σ’ένα χαρτόκουτο (που υπήρχε στο τζιπ, φυσικά) και την έφερε στο σχολείο. Από κει τη στείλαμε με ταξί σε κτηνίατρο στη Λάρισα και οι γιατροί την έστειλαν σε καταφύγιο άγριων ζώων στο Βόλο. Απ’ότι μάθαμε δεν ήταν σοβαρά χτυπημένη και σε μερικές μέρες πιθανόν να την ελευθερώσουν.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν βέβαια, μετά ψάξαμε και μερικά πράγματα παραπάνω για το είδος του πουλιού και λίγο πριν φύγει το ονομάσαμε: Κοτσαρί. Ταιριάζει και σε αγόρι και σε κορίτσι και είναι το παλιό όνομα του χωριού.

Είμαι σίγουρη ότι τη Δευτέρα θα πετάει πάλι πάνω από τα ίδια μέρη κι αν σηκώσουμε τα μάτια θα τη δούμε να συνοδεύει ένα μαύρο Σουζούκι.

2. Την περασμένη εβδομάδα η ομάδα βόλεϊ κοριτσιών του σχολείου μας, πήρε μέρος στους σχολικούς αγώνες του Νομού. Θα αντιμετώπιζε το 7ο Δ.Σ. Καρδίτσας, θεωρητικά καλύτερο μας μια και είναι σε μεγάλη πόλη. Αλλά νικήσαμε. Τα κορίτσια ήταν ενθουσιασμένα. Αυτή τη βδομάδα είχε και συνέχεια: Τα κορίτσια θα έπαιζαν με το 14ο Δ.Σ. Καρδίτσας και τα αγόρια με το 10ο. Τα αγόρια νίκησαν γιατί ο αντίπαλος δεν εμφανίστηκε και τα κορίτσια ξανανίκησαν άνετα. Τώρα πάμε φορτσάτοι για τον ημιτελικό. Μαζί με τον κύριο Αντρέα , το γυμναστή μας που μετά τις νίκες δήλωσε: «Είναι όλα θέμα ομαδικής δουλειάς και συνέχειας. Με αυτά τα παιδιά δουλεύουμε από την Γ Δημοτικού (και είναι τώρα πέμπτη και έκτη)».

ΙΤΕΑ – ΦΥΛΛΟ 2007

Μαΐου 23, 2007

Σήμερα ζήσαμε στο σχολείο μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Δύο σχολεία, 100 παιδιά καμιά 20αριά εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων, συνδικαλιστές (είναι άλλο είδος εκπαιδευτικών αυτοί), γιατροί, γονείς, παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών μαζευτήκαμε στο σχολείο του Φύλλου για να γιορτάσουμε την κορύφωση των δραστηριοτήτων του προγράμματος Καλλιπατείρα.

Όπως έχω ξαναγράψει, αυτό το πρόγραμμα, ενθαρρύνει την ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα και την εξάλειψη των προκαταλήψεων κάθε είδους. Η σημερινή μέρα είχε οριστεί για να συναντηθούν τα δύο σχολεία που συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Είναι δυο σχολεία σε διαφορετικά χωριά στο Φύλλο και στην Ιτέα, του νομού Καρδίτσας.

Κάποια από τα παιδιά γνωρίζονται γιατί τα χωριά είναι κοντινά, αλλά υπάρχει και ανταγωνισμός μεταξύ τους. Σκοπός μας ήταν να περάσουμε μια μέρα όλοι μαζί, παίζοντας παιχνίδια, για τη χαρά της συμμετοχής. Βασικό χαρακτηριστικό ήταν ότι οι ομάδες θα ήταν ανάμεικτες αποτελούμενες από παιδιά και των δύο σχολείων. Στην αρχή τα παιδιά αντιδρούσαν αλλά όταν χωρίσαμε τις ομάδες έπαιξαν μια χαρά.

Οι μικρές τάξεις πήραν μέρος σε σκυταλοδρομίες και οι μεγαλύτερες σε αγώνες ποδοσφαίρου και βόλεϊ. Οι δάσκαλοι επίσης πήραν μέρος σε αγώνα βόλεϊ (ο θεός να τον κάνει). Μοιράσαμε σάντουιτς και χυμούς στα παιδιά. Κάποιοι δε χόρτασαν και πήραν από δύο.
Όλα κύλησαν ομαλά, τα παιδιά έπαιξαν με απαράμιλλο Ολυμπιακό πνέυμα, δεν έγινε ούτε ένας καυγάς, λίγο ο καιρός πήγε να μας τα χαλάσει με μια ξαφνική μπόρα αλλά συνήλθε κι αυτός.

Μέσα σ’όλα ήρθαν και Οι Γιατροί του Κόσμου για Οδοντιατρικό Έλεγχο. Μετά πήραν κι αυτοί μέρος στον αγώνα βόλεϊ.

Γενικά επικρατούσε ενθουσιασμός, δάσκαλοι και μαθητές γελούσαμε όλη τη μέρα, στο δε αγώνα μεταξύ δασκάλων έπεσε τρομερό γέλιο. Τα παιδιά ζητωκραύγαζαν και γελούσαν με τις επιδόσεις μας, ανακυρήξαμε MVP την κυρία Λίτσα αλλά το πιο ωραίο ήταν όταν στο τέλος κάναμε δυο γραμμές και δίναμε ο ένας το χέρι στον άλλο.

Στο τέλος το λεωφορείο πήγε τα παιδιά πίσω στην Ιτέα αλλά πριν χωριστούμε αναρωτιόμασταν γιατί δεν κάνουμε πιο συχνά τέτοιες συναντήσεις. Να λοιπόν μια καλή ιδέα: Να γίνει θεσμός η συνάντηση των δύο σχολείων!

Οι πρωτεργάτες γυμναστές Χριστίνα Τζέλλα και Ανδρέας Κανδύλης αξίζουν Χίλια Μπράβο αλλά και όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοι ειδικά οι γυμναστές άλλων σχολείων που ήρθαν εθελοντικά για να σφυρίξουν τους αγώνες.

Ιδού και οι φωτογραφικές αποδείξεις!