Archive for Ιουνίου 2008

Καλλιπάτειρα 2008 – το βίντεο κλιπ

Ιουνίου 14, 2008

Τα σχολεία τέλειωσαν. Ένα βίντεο που αποτυπώνει κάποιες από τις συγκινήσεις που ζήσαμε φέτος. Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε τόσο όσο κι εμείς που πήραμε μέρος.

Άννα Βαρνά

Θέατρο και Ζωή

Ιουνίου 13, 2008

Χθες, Πέμπτη έγινε η τελευταία εκδήλωση του προγράμματος Καλλιπάτειρα στο σχολείο μας. Το πρόγραμμα περιλάμβανε Θεατρικά Δρώμενα με γενικό θέμα « Κανείς δεν είναι ξένος » και μουσική από τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου Λυκείου Καρδίτσας. Αρχικά ακούσαμε μια ομιλία του διευθυντή μας, Γιώργου Παπακυρίτση σχετικά με το θέμα του ρατσισμού στην κοινωνία μας. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από το συμβουλο Φυσικής Αγωγής, κύριο Φιρφιρή, τον Προϊστάμενο του 4ου Γραφείου Π.Ε. Καρδίτσας κυρίου Αναστασίου Ηλία, και του εκπρόσωπου της Επιτροπής Ειρήνης Καρδίτσας κυρίου Στουρνάρα Σωτήρη. Ευτυχώς οι ομιλίες και οι χαιρετισμοί ήταν σύντομοι και περιεκτικοί, έτσι ούτε τα παιδιά ούτε οι γονείς κουράστηκαν.

Το προαύλιο μας είχε μεταμορφωθεί. Φέραμε μια μεγάλη τέντα για να κάνει λίγη σκιά και καρέκλες για να καθίσουν όλα τα παιδιά του σχολείου καθώς και των φιλοξενούμενων σχολείων.

Ξεκινήσαμε με το ποίημα Καλλιπάτειρα του Λορέντζου Μαβίλη. Η Γεωργία που το απήγγειλε το έζησε πραγματικά και βγήκε πολύ θεατρικό. Ειδικά στο σημείο που έλεγε «…με τις άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια…», της βγήκε τόσο ωραία που συγκινήθηκα. Μετά ξεκινήσαμε το κομμάτι που δυο παιδιά παίζουν στην αυλή. Το ένα είναι ελληνάκι ο Νίκος, και το άλλο ξένο, ο Βίκτορ. Η ελληνίδα μαμά βγαίνει από το σπίτι και διώχνει το Βίκτορ κακήν κακώς. Το δικό της παιδί όμως, της δίνει ένα μεγάλο μάθημα. Με τα λόγια και τη στάση του, δείχνει τί σημαίνει πραγματική φιλία, που δε γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες και διαφορές. Ευτυχώς η μαμά καταλαβαίνει το λάθος της και ζητάει συγγνώμη. (Η Φρόσω και ο Δημήτρης άψογοι στους ρόλους τους). Μακάρι και στην αληθινή ζωή οι μαμάδες να έπαιρναν τέτοια μαθήματα από τα παιδιά τους.

Στο τέλος η μαμά γίνεται παιδί και μπαίνουν στη σκηνή όλα τα παιδιά της τετάρτης τάξης. Το δικό τους θεατρικό δρώμενο λέγεται «Η μικρή Ελένη» . Με έμπνευση το παλιό παιδικό τραγουδάκι σχεδιάσαμε ένα διάλογο ανάμεσα στα παιδιά. Στην αρχή δεν παίζουν τη μικρή Ελένη γιατί τα ρούχα της δεν είναι όπως των άλλων παιδιών. Όμως σιγά σιγά καταλαβαίνουν το λάθος τους και στο τέλος όλα τα παιδιά παίζουν μαζί.

Στο τρίτο μέρος βρισκόμαστε στο σπίτι του Βίκτορ. Τον είχαμε αφήσει να φεύγει κλαίγοντας μετά τα σκληρά λόγια της μαμάς του Νίκου. Τώρα τον βρίσκουμε να μιλάει με τη μαμά και το μπαμπά του. Αυτή η οικογένεια μεταναστών στη χώρα μας, μας θυμίζει τί σημαίνει να φεύγεις από την πατρίδα σου με ένα όνειρο για καλύτερη ζωή. Ο μικρός Βίκτορ παίρνει θάρρος και μια απόφαση ζωής.

Στο τέλος μια οπτασία, μια νεράιδα της ελπίδας και της αισιοδοξίας του λέει: «Φύλαξε καλά τα όνειρα σου, γιατί αν χαθούν τα όνειρα, η ζωή μένει πουλί με κομμένα τα φτερά που δεν μπορεί να πετάξει…» (από ένα ποίημα του Langston Hughes).

Τα παιδιά μαζεύουν σιγά σιγά τα σκηνικά τους αντικείμενα και ξεκινάει το τέταρτο κομμάτι. Τα παιδιά της έκτης μπαίνουν σιγά σιγά και παίρνουν θέση με τα καρεκλάκια και τα σακίδια τους. Μεταφερόμαστε σε μια τάξη όπου γίνεται χαμός. Δυνατή μουσική ξεκινάει και τα παιδιά χορεύουν, μαλώνουν, συμφιλιώνονται, πετάνε σαϊτες και κάνουν ό,τι κάνουν τα παιδιά πριν μπει στην τάξη ο δάσκαλος. Μετά αρχίζουν να μαλώνουν για τις ομάδες τους και ακούγονται και κάποια ρατσιστικά σχόλια. Ο δάσκαλος μπαίνει μέσα την κατάλληλη στιγμή και δεν αφήνει ασχολίαστα όσα άκουσε. Αρχίζει μια συζήτηση για την Ολυμπιακή εκεχειρία και το νόημα της, τα παιδιά ενημερωμένα για όλα μεταφέρουν το μήνυμα της Ολυμπιακής Ιδέας και στο τέλος σηκώνουν τα χέρια ψηλά, γίνονται όλοι μια αγκαλιά και αρχίζουν πάλι να χορεύουν. Μετά βγαίνουν στο προαύλιο όλα τα παιδιά που πήραν μέρος και γίνεται πανζουρλισμός. Οι γονείς σηκώνονται και χειροκροτάνε και κανείς δε θέλει να τελειώσει το πάρτι.

Ευτυχώς στη γιορτή μας έχουν έρθει και τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου – Λυκείου Καρδίτσας με το δάσκαλο τους και πιάνουν το κλαρίνο, το βιολί, το τουμπερλέκι, το λαούτο και το γλέντι φουντώνει. Οι επίσημοι, αφήνουν τις καρέκλες τους και πιάνουν το χορό. Οι γονείς επίσης. Τί «Μήλο μου κόκκινο», «Γιάννη μου το μαντήλι σου», «Λιανοχορταρούδια», χορέψαμε δε λέγεται. Ο δάσκαλος της μουσικής στο σχολείο μας, ο Αχιλλέας Μπίμπιλας, ήταν μια αποκάλυψη του δημοτικού τραγουδιού. Αλλά και ο διευθυντής μας δεν πήγε πίσω!

Εν τω μεταξύ, οι μαμάδες είχαν ετοιμάσει και μεζεδάκια. Γιατί νηστικό αρκούδι, δε χορεύει. Έπειτα είχε ανέβει και ο ήλιος και χρειαζόμασταν όλοι δροσερά αναψυκτικά και νερά. Τρώγοντας, πίνοντας και χορεύοντας τέλειωσε λοιπόν αυτή η σχολική χρονιά. Όλοι συγκινημένοι και χαρούμενοι που πήγαν όλα καλά, δώσαμε ραντεβού για την άλλη μέρα για να δώσουμε τα ενδεικτικά και τους τίτλους προόδου.

Άννα Βαρνά

Μια μέρα απ΄το παρελθόν

Ιουνίου 12, 2008

Σήμερα ήταν μια πραγματικά ξεχωριστή ημέρα! Ο Δήμος Φύλλου διοργάνωσε μια πρωτότυπη εκδήλωση στο χώρο που στεγάζεται το λαογραφικό μουσείο. Παραδοσιακός θερισμός ήταν το θέμα. Στο χωράφι που παρουσιάστηκε όλο αυτό είχε προηγηθεί σπορά τον περασμένο Νοέμβριο. Το σιτάρι λοιπόν μεγάλωσε, ήρθε η ώρα να θεριστεί. Μια σπουδαία ομάδα εθελοντών λοιπόν, με πρωτοστάτη τον ίδιο το Δήμαρχο (θα σας αποκαλύψουμε πιο κάτω το ρόλο του), μας ταξίδεψε πίσω στο χρόνο. Οι μεγαλύτεροι από τους θεατές θυμήθηκαν με νοσταλγία τα χρόνια της σκληρής δουλειάς, οι κάπως νεότεροι θυμήθηκαν τις ιστορίες που άκουγαν από γονείς και παππούδες και τέλος οι μικροί θεατές δηλαδή οι μαθητές των δημοτικών σχολείων Ιτέας, Φύλλου και Ορφανών μάλλον δεν κατάλαβαν και πολλά, πάντως σίγουρα χάρηκαν με το όλο σκηνικό.

Και τώρα επιτρέψτε μας να σας ταξιδέψουμε!

Μια ομάδα χωρικών ανεβασμένοι σ΄ένα κάρο που το σέρνει άλογο φτάνει στο χωράφι. Φορούν τα καθημερινά τους ρούχα της δουλειάς. Γυναίκες καλυμμένες σε πρόσωπο και σώμα και άντρες με τραγιάσκες, συντροφιά στη ζωή και στο μόχθο. Συναντούν τον αφέντη του χωραφιού ανεβασμένο στ’ άλογό του. Τον καλημερίζουν και ζητούν την ευχή του πριν ξεκινήσουν την ιερή εργασία. Το στάρι έχει χρυσίσει, περιμένει ανυπόμονα . Παίρνουν τα δρεπάνια τους κι αρχίζουν να θερίζουν. Σιγά σιγά αρχίζουν να γίνονται τα πρώτα δεμάτια τα οποία στοιβάζονται σε θημωνιές. Η ώρα όμως περνά και ο ήλιος πυρώνει το χωράφι και τους δουλευτές του. Είναι απαραίτητο να ξαποστάσουν στον ίσκιο και να κολατσίσουν λίγο ψωμί με τυρί, ελιές καμιά ντομάτα και να σβήσουν τη δίψα τους με το νεράκι που κουβάλησαν στο παγούρι και τους περιμένει κι αυτό υπομονετικά.

Μετά από λίγη ώρα το κάρο ετοιμάζεται ξανά, αυτή τη φορά για να κουβαλήσει τα κομμένα στάχυα στο αλώνι. Βοηθώντας όλοι το κάρο φορτώνεται και ξεκινά για το αλώνι. Εκεί τα μικρά δεμάτια τοποθετούνται σε κύκλο στο κέντρο του οποίου στήνεται ένα παλούκι απ΄όπου θα δεθεί το σχοινί του αλόγου. Το ζωντανό περιμένει καρτερικά . Δένουν πίσω του ένα μεγάλο ορθογώνιο ξύλο με κοφτερά σιδερένια στοιχεία από την κάτω πλευρά (αδοκάνη λεγόταν) το οποίο καθώς γυρίζει το άλογο στο αλώνι πατά τα στάχυα, κόβει τον καρπό και τον ρίχνει κάτω στο χώμα. Αφού το άλογο έχει γυρίσει αρκετές φορές γύρω στο αλώνι οι εργάτες παίρνουν τα ξύλινα καρπολόγια κι αρχίζουν το λίχνισμα. Πετούν δηλαδή τα στάχυα στον αέρα ώστε να μείνει μονάχα ο καρπός που ‘ναι πιο βαρύς. Αφού μείνει καθαρός καρπός το μαζεύουν σε σακιά για να το κουβαλήσουν ξανά με το κάρο στην αποθήκη.

Αυτό που είδαμε εμείς σε δυο ώρες περίπου κρατούσε βέβαια ως το βράδυ, όπως μας εξήγησε ο Δήμαρχος-αφέντης. Και την άλλη μέρα με το πρώτο φως ξανά και ξανά η ίδια δουλειά ωσότου θεριστούν όλα τα χωράφια.

Είναι αλήθεια τόσο συγκινητικό βλέποντας όλη αυτή τη διαδικασία γιατί σκέφτεσαι με πόσων ανθρώπων τον ιδρώτα είναι ποτισμένος αυτός ο κάμπος που απλώνεται γύρω μας, ο θεσσαλικός κάμπος. Ανθρώπων που έζησαν πολλά ή πιο λίγα χρόνια πριν από εμάς αλλά είχαν όνειρα σαν τα δικά μας. Να φτιάξουν οικογένειες, να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν γερά κι ευτυχισμένα, να γίνονται άνθρωποι σωστοί για να τα καμαρώνουν.

Ας τους είμαστε ευγνώμονες κι ας προσπαθήσουμε να σεβαστούμε αυτή τη γη που μας ταϊζει κι εμείς τόσο πολύ την ταλαιπωρούμε!

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 ΕΛΕΝΑ ΜΩΡΑΪΤΗ

Εκδρομή στο Πήλιο

Ιουνίου 8, 2008

Άλλη μια εκδρομή με το σχολείο, η τελευταία για φέτος. Ξεκινήσαμε παιδιά, δάσκαλοι, μαμάδες και μπαμπάδες από την Ιτέα κατά τις 8 το πρωί. Κατά τις 9 φτάσαμε στη βάση της Αεροπορίας στη Λάρισα, όπου τα παιδιά ξεναγήθηκαν στους χώρους και είδαν από κοντά μερικά αεροπλάνα. Ο ενθουσιασμός ήταν στα ύψη. Τα παιδιά μετρούσαν πόσα αεροπλάνα είχε δει το καθένα, πόσα να πετάνε ψηλά, πόσα στο έδαφος, πόσα σε απογείωση και ούτω καθ’εξής. Όταν δε, ανεβήκαν σε ένα Φάντομ, νόμιζες ότι θα απογειωθούν…

Στο μετεωρολογικό κέντρο, τα μεγάλα παιδιά παρακολούθησαν με ενδιαφέρον επίσης. Είδαν στις οθόνες των υπολογιστών μια καταιγίδα να σχηματίζεται πάνω από την Ιταλία και την Ελλάδα καθαρή από νέφη.

Μετά ξεκινήσαμε για Καλά Νερά Πηλίου, όπου θα τρώγαμε. Εκεί άναψε το γλέντι, με τραγούδι και χορό, γίναμε όλοι μια παρέα, δάσκαλοι, γονείς και οι επισκέπτες ενος ΚΑΠΗ, που φαινόντουσαν να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Το πρόγραμμα μετά έλεγε, Μακρυνίτσα. Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα ωραία χωριά του Πηλίου και να θαυμάζουμε αυτό τον υπέροχο τόπο. Στη Μακρυνίτσα καθίσαμε στη μικρή πλατεία, τα παιδιά φάγανε τα παγωτά τους, μετά αρχίσαν να πετάνε κέρματα στο συντριβάνι και μετά άρχισαν να μαλώνουν. Λίγο αργότερα πήραμε το δρόμο της επιστροφής, όλοι αποκαμωμένοι. Τα παιδιά κοιμόντουσαν στις αγκαλιές μας και δεν είχαν όρεξη ούτε για τραγούδια. Έτσι τέλειωσε αυτή η τελευταία εκδρομή.

Άννα Βαρνά

Ιτέα – Φύλλο – Ορφανά 2008

Ιουνίου 1, 2008

«Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως» λέγαμε παλιότερα και να που στο σχολείο αυτό το ρητό βρίσκει την καθημερινή του πραγμάτωση. Πέρσι τέτοιο καιρό περίπου είχαμε την πρώτη εκδήλωση Ιτέα-Φύλλο Καλλιπάτειρα 2007 και είχαμε υποσχεθεί να συνεχίσουμε αυτή την καλή πρακτική που έφερε μεγάλη χαρά σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Μπορεί από πέρσι μέχρι φέτος να άλλαξαν πολλά στη σύνθεση των σχολείων (νέοι διευθυντές, νέοι προϊστάμενοι, νέοι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων) αλλά να που μια καλή εκδήλωση επαναλαμβάνεται με μεγάλη επιτυχία!

Φέτος μάλιστα προστέθηκε ένα σχολείο το Δημοτικό Σχολείο Ορφανών κι έτσι προέκυψε η μέρα Φύλλο-Ιτέα-Ορφανά Καλλιπάτειρα 2008.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν νωρίς το πρωί με χαιρετισμούς από το διευθυντή του φιλόξενου σχολείου του Φύλλου, τον κύριο Θανάση Παπαθανασίου, τον κύριο Ηλία Αναστασίου, προϊστάμενο 4ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας. Ο κύριος Φιρφιρής Απόστολος, Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής, ένας χείμαρρος γνώσεων, όπως πάντα, μας μίλησε για την ίδια την Καλλιπάτειρα και λίγο για την ιστορία της περιοχής. Ο εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής για το πρόγραμμα Καλλιπάτειρα, και ψυχή της εκδήλωσης, Θόδωρος Γιανκάκης μας μίλησε συνοπτικά για τους σκοπούς του προγράμματος.
Παρόντες ήταν επίσης ο κύριος Θωμάς Γραπατσάς, Νομαρχιακός Υπεύθυνος Προγράμματος Καλλιπάτειρα νομού Καρδίτσας, ο κύριος Ηρακλής Αδαμόπουλος, πρόεδρος δημοτικού διαμερίσματος Φύλλου, ο κύριος Γιώργος Παπακυρίτσης διευθυντής Δημοτικού σχολείου Ιτέας, ο κύριος Θανάσης Νασιάρας από το Δημοτικό Σχολείο Ορφανών, ο κύριος Γιάννης Αναστασόπουλος, εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής, διαιτητής βόλεϊ. Αρκετοί γονείς, εμείς οι εκπαιδευτικοί και των τριών σχολείων και φυσικά τα παιδιά.

Ξεκινήσαμε με νεροκουβαλήματα με αγώνες μπαλονιών και μετά με μία αναπαράσταση του αγώνα δρόμου ανθρώπων με προβλήματα όρασης. Σε αυτό τον αγώνα ένα παιδί έχει κλειστά τα μάτια και πρέπει να διασχίσει μια απόσταση με τη βοήθεια ενός συμμαθητή, που τον καθοδηγεί και τον στηρίζει. Είναι νομίζω μια σπουδαία άσκηση εμπιστοσύνης. Αρχικά είχαμε την ιδέα να κλείνουν τα μάτια μόνο τα αγοράκια και τα κοριτσάκια να καθοδηγούν (όπως και στη ζωή δηλαδή 🙂  έτσι ώστε να ενθαρρύνουμε και την εμπιστοσύνη ανάμεσα στα φύλα αλλά τελικά αποφασίσαμε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν να παίξουν και τους δύο ρόλους ώστε να επιτευχθούν καλύτερα οι στόχοι της άσκησης.

Τα παιδιά της τετάρτης τάξης και των δύο σχολείων έκαναν μία ασκηση σε σταθμούς, ένα παιχνίδι απομίμησης του μπέιζμπολ που βοηθάει στην κατάκτηση πολλών κινητικών στόχων.

Στο επόμενο σκέλος της εκδήλωσης τα παιδιά του Φύλλου μας έδειξαν μερικά παραδοσιακά παιχνίδια που δεν παίζονται πια όπως τα φιτσούλια, το μι και μι, οι ψείρες. Κάποιοι παππούδες των παιδιών είχαν έρθει προηγούμενα και είχαν δείξει πως παίζονταν αυτά τα παιχνίδια και χθες τα παιδιά με τη σειρά τους τα έδειξαν στα άλλα παιδιά και έπαιξαν μαζί τους.

Φυσικά στήσαμε και τα τραπέζια του πινγκ πονγκ όπου παιδιά, δάσκαλοι και μαμάδες εξασκήθηκαν με μεγάλη επιτυχία.

Η μέρα τέλειωσε με τον καθιερωμένο αγώνα βόλεϊ εκπαιδευτικών και γονιών. Οι δύο προπονητές/παίκτες (Ανδρέας Κανδύλης – Θόδωρος Γιανκάκης) κατέστρωσαν την τακτική τους και την ανακοίνωσαν στους παίκτες τους. Καταφέραμε να κρυφακούσουμε τη μία τακτική και σας την αποκαλύπτουμε εδώ μήπως σας χρειαστεί κάπου. Λοιπόν το μυστικό ξόρκι της νικητήριας ομάδας ήταν το εξής: «Κουκουρουκουκού, σουπίτσα!»
Από αυτήν την περισπούδαστη μέθοδο καταλαβαίνετε τί παιχνίδι αξιώσεων παίξαμε. Ευχαριστούμε το γυμναστή Γιάννη Αναστασόπουλο για τη δίκαιη διαιτησία.

Κάπως έτσι τελείωσε και αυτή η δεύτερη επιτυχημένη μέρα των αθλημάτων. Έγινε πραγματικότητα χάρη στη συνεργασία πολλων ανθρώπων και την καλή διάθεση όλων των υπόλοιπων που συμμετείχαν. Το πιο σημαντικό ήταν ότι τα παιδιά έπαιξαν και αγωνίστηκαν με ευγένεια χωρίς αντιπαλότητες και άσχημες συμπεριφορές.

Εν αναμονή της επόμενης εκδήλωσης του προγράμματος που είναι στις 12 Ιουνίου και αφορά το πολιτιστικό κομμάτι!

Άννα Βαρνά