Θέατρο και Ζωή

Χθες, Πέμπτη έγινε η τελευταία εκδήλωση του προγράμματος Καλλιπάτειρα στο σχολείο μας. Το πρόγραμμα περιλάμβανε Θεατρικά Δρώμενα με γενικό θέμα « Κανείς δεν είναι ξένος » και μουσική από τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου Λυκείου Καρδίτσας. Αρχικά ακούσαμε μια ομιλία του διευθυντή μας, Γιώργου Παπακυρίτση σχετικά με το θέμα του ρατσισμού στην κοινωνία μας. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από το συμβουλο Φυσικής Αγωγής, κύριο Φιρφιρή, τον Προϊστάμενο του 4ου Γραφείου Π.Ε. Καρδίτσας κυρίου Αναστασίου Ηλία, και του εκπρόσωπου της Επιτροπής Ειρήνης Καρδίτσας κυρίου Στουρνάρα Σωτήρη. Ευτυχώς οι ομιλίες και οι χαιρετισμοί ήταν σύντομοι και περιεκτικοί, έτσι ούτε τα παιδιά ούτε οι γονείς κουράστηκαν.

Το προαύλιο μας είχε μεταμορφωθεί. Φέραμε μια μεγάλη τέντα για να κάνει λίγη σκιά και καρέκλες για να καθίσουν όλα τα παιδιά του σχολείου καθώς και των φιλοξενούμενων σχολείων.

Ξεκινήσαμε με το ποίημα Καλλιπάτειρα του Λορέντζου Μαβίλη. Η Γεωργία που το απήγγειλε το έζησε πραγματικά και βγήκε πολύ θεατρικό. Ειδικά στο σημείο που έλεγε «…με τις άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια…», της βγήκε τόσο ωραία που συγκινήθηκα. Μετά ξεκινήσαμε το κομμάτι που δυο παιδιά παίζουν στην αυλή. Το ένα είναι ελληνάκι ο Νίκος, και το άλλο ξένο, ο Βίκτορ. Η ελληνίδα μαμά βγαίνει από το σπίτι και διώχνει το Βίκτορ κακήν κακώς. Το δικό της παιδί όμως, της δίνει ένα μεγάλο μάθημα. Με τα λόγια και τη στάση του, δείχνει τί σημαίνει πραγματική φιλία, που δε γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες και διαφορές. Ευτυχώς η μαμά καταλαβαίνει το λάθος της και ζητάει συγγνώμη. (Η Φρόσω και ο Δημήτρης άψογοι στους ρόλους τους). Μακάρι και στην αληθινή ζωή οι μαμάδες να έπαιρναν τέτοια μαθήματα από τα παιδιά τους.

Στο τέλος η μαμά γίνεται παιδί και μπαίνουν στη σκηνή όλα τα παιδιά της τετάρτης τάξης. Το δικό τους θεατρικό δρώμενο λέγεται «Η μικρή Ελένη» . Με έμπνευση το παλιό παιδικό τραγουδάκι σχεδιάσαμε ένα διάλογο ανάμεσα στα παιδιά. Στην αρχή δεν παίζουν τη μικρή Ελένη γιατί τα ρούχα της δεν είναι όπως των άλλων παιδιών. Όμως σιγά σιγά καταλαβαίνουν το λάθος τους και στο τέλος όλα τα παιδιά παίζουν μαζί.

Στο τρίτο μέρος βρισκόμαστε στο σπίτι του Βίκτορ. Τον είχαμε αφήσει να φεύγει κλαίγοντας μετά τα σκληρά λόγια της μαμάς του Νίκου. Τώρα τον βρίσκουμε να μιλάει με τη μαμά και το μπαμπά του. Αυτή η οικογένεια μεταναστών στη χώρα μας, μας θυμίζει τί σημαίνει να φεύγεις από την πατρίδα σου με ένα όνειρο για καλύτερη ζωή. Ο μικρός Βίκτορ παίρνει θάρρος και μια απόφαση ζωής.

Στο τέλος μια οπτασία, μια νεράιδα της ελπίδας και της αισιοδοξίας του λέει: «Φύλαξε καλά τα όνειρα σου, γιατί αν χαθούν τα όνειρα, η ζωή μένει πουλί με κομμένα τα φτερά που δεν μπορεί να πετάξει…» (από ένα ποίημα του Langston Hughes).

Τα παιδιά μαζεύουν σιγά σιγά τα σκηνικά τους αντικείμενα και ξεκινάει το τέταρτο κομμάτι. Τα παιδιά της έκτης μπαίνουν σιγά σιγά και παίρνουν θέση με τα καρεκλάκια και τα σακίδια τους. Μεταφερόμαστε σε μια τάξη όπου γίνεται χαμός. Δυνατή μουσική ξεκινάει και τα παιδιά χορεύουν, μαλώνουν, συμφιλιώνονται, πετάνε σαϊτες και κάνουν ό,τι κάνουν τα παιδιά πριν μπει στην τάξη ο δάσκαλος. Μετά αρχίζουν να μαλώνουν για τις ομάδες τους και ακούγονται και κάποια ρατσιστικά σχόλια. Ο δάσκαλος μπαίνει μέσα την κατάλληλη στιγμή και δεν αφήνει ασχολίαστα όσα άκουσε. Αρχίζει μια συζήτηση για την Ολυμπιακή εκεχειρία και το νόημα της, τα παιδιά ενημερωμένα για όλα μεταφέρουν το μήνυμα της Ολυμπιακής Ιδέας και στο τέλος σηκώνουν τα χέρια ψηλά, γίνονται όλοι μια αγκαλιά και αρχίζουν πάλι να χορεύουν. Μετά βγαίνουν στο προαύλιο όλα τα παιδιά που πήραν μέρος και γίνεται πανζουρλισμός. Οι γονείς σηκώνονται και χειροκροτάνε και κανείς δε θέλει να τελειώσει το πάρτι.

Ευτυχώς στη γιορτή μας έχουν έρθει και τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου – Λυκείου Καρδίτσας με το δάσκαλο τους και πιάνουν το κλαρίνο, το βιολί, το τουμπερλέκι, το λαούτο και το γλέντι φουντώνει. Οι επίσημοι, αφήνουν τις καρέκλες τους και πιάνουν το χορό. Οι γονείς επίσης. Τί «Μήλο μου κόκκινο», «Γιάννη μου το μαντήλι σου», «Λιανοχορταρούδια», χορέψαμε δε λέγεται. Ο δάσκαλος της μουσικής στο σχολείο μας, ο Αχιλλέας Μπίμπιλας, ήταν μια αποκάλυψη του δημοτικού τραγουδιού. Αλλά και ο διευθυντής μας δεν πήγε πίσω!

Εν τω μεταξύ, οι μαμάδες είχαν ετοιμάσει και μεζεδάκια. Γιατί νηστικό αρκούδι, δε χορεύει. Έπειτα είχε ανέβει και ο ήλιος και χρειαζόμασταν όλοι δροσερά αναψυκτικά και νερά. Τρώγοντας, πίνοντας και χορεύοντας τέλειωσε λοιπόν αυτή η σχολική χρονιά. Όλοι συγκινημένοι και χαρούμενοι που πήγαν όλα καλά, δώσαμε ραντεβού για την άλλη μέρα για να δώσουμε τα ενδεικτικά και τους τίτλους προόδου.

Άννα Βαρνά

Advertisements

Ετικέτες: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: