Archive for Νοέμβριος 2009

Τ’αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

Νοέμβριος 17, 2009

Το σχολείο είναι το ιδανικό μέρος για να παρατηρήσεις τις εποχές που αλλάζουν. Ο Σεπτέμβριος με τις καινούριες σάκες, Οκτώβριος με σημαιούλες για την 28η, Νοέμβριος με Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία στην αίθουσα εκδηλώσεων, Δεκέμβριος με χρυσόσκονη να πασπαλίζει τα πάντα, ακόμη και τα κουλούρια στο κυλικείο της κυρίας Ευαγγελίας. Και οι εποχές περνάνε, μαθητές έρχονται και φεύγουν, το καλοκαίρι έρχεται και τελειώνει ξανά, οι δάσκαλοι οργανώνουν σχολικές γιορτές και τα βιβλία με τα «σχολικά ποιήματα» έχουν πια τσακισμένες όλες τις σελίδες τους, πρέπει επιτέλους να πάρουμε μια καινούρια ανθολογία…
Αλλά μερικές φορές γίνεται μια γιορτή που τη θυμάσαι, για πάντα, που σου κάνει εντύπωση και ελπίζεις να έκανε εντύπωση και να άφησε κάτι και σ αυτούς που πρέπει: τα παιδιά (ίσως και τους γονείς τους). Αυτές τις μέρες συζητούσα με διάφορους φίλους και πάντα προέκυπτε η προετοιμασία της σημερινής γιορτής κι εκείνοι σχεδόν πάντα ήταν επιφυλακτικοί και σχολίαζαν το πόσο έχει καπελωθεί η συγκεκριμένη μέρα, το πόσο απολιθωμένη τους φαίνεται πια, πόσο κενή νοήματος. Αλλά μισό λεπτό, μισό λεπτό. Εδώ μιλάμε για μια σχολική γιορτή σε ένα Δημοτικό Σχολείο της επαρχίας. Εδώ δεν έχει ούτε πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ούτε το Πολυτεχνείο αυτό καθ’αυτό, ούτε κόκκινα γαρύφαλλα, ούτε στεφάνια. Μιλάμε για μια μικρή σχολική γιορτή που έχει θέμα την Δημοκρατία και πως την κατήργησε μια ομάδα δικτατόρων στη χώρα μας 42 χρόνια πριν. Τόσες γιορτές κάνουμε στο σχολείο, τόσους πολιούχους τιμάμε, δεν δικαιούται και η Δημοκρατία μια μέρα; Αν η γιορτή γίνει σωστά, είναι νομίζω καλύτερα από 50 ώρες Πολιτικής και Κοινωνικής Αγωγής.
Έπειτα είναι και μια άλλη παράμετρος που είναι επίσης πολύ σημαντική: Η 17Η Νοεμβρίου είναι η μέρα που ακούμε τα καλύτερα τραγούδια και τα καλύτερα ποιήματα στο σχολείο. Ποια άλλη μέρα έχουμε την ευκαιρία ν ακούσουμε ποίηση του Μάνου Ελευθερίου, του Μάνου Λοΐζου, μουσική του Μαρκόπουλου και του Θεοδωράκη; Ίσως αν δεν ήταν αυτή η γιορτή τα παιδιά να νόμιζαν ότι οι μοναδικοί εκφραστές του ελληνικού τραγουδιού είναι η Παπαρίζου και ο Μακρόπουλος (προσοχή στα σύμφωνα  ) .
Όταν πριν από τρία χρόνια ο συνάδελφος Νίκος μάθαινε στα παιδιά για πρώτη φορά τα Μαλαματένια Λόγια, ομολογώ ότι μου είχε φανεί βαρύ. Αλλά μερικά πράγματα χρειάζονται εκπαίδευση, δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Σήμερα το είπαμε πάλι αυτό το τραγούδι, αλλά σήμερα το είπαμε με μια διαφορά: το εννοούσαμε, όλοι, και τα παιδιά που το τραγούδησαν και όσοι έπαιζαν μουσική….
Και τώρα πια δεν έχουμε δικαιολογία γιατί εμείς ακούσαμε ένα ποιητή….
«….Και στ’ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
Θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
Πως έγινε και τούτο τον αιώνα
Και γύρισε καπάκι η ζωή
Πως το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
Να μην ακούσεις ένα ποιητή»

Advertisements