Archive for the ‘σχολική ζωή’ Category

Ο Παπουτσωμένος Γάτος στο σχολείο μας

Ιανουαρίου 19, 2012

Η αξία μιας καλής θεατρική παράστασης είναι αδιαμφισβήτητη για τα παιδιά και τους μεγάλους. Τα περισσότερα σχολεία προσπαθούν κάθε χρόνο να διοργανώνουν την παρακολούθηση κάποιας παράστασης για τους μαθητές τους. Το ίδιο το Υπουργείο μας ενημερώνει κάθε χρόνο για τις εγκεκριμένες παραστάσεις.

Για τα παιδιά ενός μικρού αγροτικού σχολείου που δεν έχουν τις ευκαιρίες των μαθητών μιας μεγάλης πόλης το να μπορέσουν να δουν ένα ωραίο έργο είναι ακόμη πιο σημαντικό. Πριν λίγο καιρό ενημερωθήκαμε για το Θέατρο Όψεις που δραστηριοποιείται στην Καρδίτσα. Έτσι σήμερα μας επισκέφθηκε στο σχολείο μας, μετέτρεψε την αίθουσα εκδηλώσεων σε Θέατρο και η μαγεία άρχισε.

Το παραμύθι γνωστό και αγαπημένο αλλά αυτό δε μείωσε καθόλου την ευχαρίστηση. Η διασκευή του Παύλου Βησσαρίου είχε σεβασμό στην πρωτότυπη ιστορία του Σαρλ Περώ για ένα γάτο που βοηθάει τον αφέντη του αλλά είχε και χιούμορ και μουσική και κυρίως ρυθμό. Όποιος έχει παρακολουθήσει θέατρο με παιδιά θα ξέρει πόσο μικρό εύρος προσοχής έχουν και πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το ενδιαφέρον τους. Το σημερινό παραμύθι όμως ήταν άκρως επιτυχημένο! Όλοι οι ηθοποιοί έπαιξαν με κέφι τους ρόλους τους και όλοι οι μαθητές και οι δάσκαλοι γέλασαν με την καρδιά τους με τις περιπέτειες του αφελή Πίτερ και του πανέξυπνου γάτου του! Μπράβο σε όλο το θίασο από την Καρδίτσα. Πραγματικά μας άνοιξε την όρεξη να δούμε και τις άλλες παραστάσεις για “μεγάλους” που ανεβάζουν!

Ασφαλής Διάβαση Πεζών

Νοέμβριος 26, 2010

Από το 2008 που μετακομίσαμε στο καινούριο κτίριο του Δ.Σ. Ιτέας οι γονείς και ο διευθυντής του σχολείου ζητούν από το δήμαρχο να φροντίσει ώστε να είναι ασφαλής η μετακίνηση των παιδιών. Τα παιδιά για να επιστρέψουν σπίτι τους χρειάζεται να διασχίσουν ένα δρόμο, ο οποίος συνδέει την περιοχή με την κωμόπολη του Παλαμά, και τον οποίο διασχίζουν οι οδηγοί με μεγάλες ταχύτητες (το γιατί συμβαίνει αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα). Μεγάλα φορτηγά, τρακτέρ και κάθε είδους αγροτικά μηχανήματα περνάνε από τον ίδιο δρόμο και έχουν ήδη συμβεί διάφορα μικρά (ευτυχώς) ατυχήματα.

Τους τελευταίους μήνες ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έδειξς ιδιαίτερη κινητικότητα, κάνοντας επαφές με το δήμαρχο, το νομάρχη και όποιον υπεύθυνο. Δεν άλλαξε κάτι όπως καταλαβαίνετε. Οι άνθρωποι ζητάνε ένα φανάρι, ή έστω καλύτερη σήμανση, ο δρόμος έχει κάτι γραμμές κάτω που έχουν ξεβάψει κι ένα σηματάκι που λέει δείχνει ότι βγαίνουν παιδιά απ’το σχολείο.

Σήμερα λοιπόν πραγματοποιήθηκε εκδήλωση διαμαρτυρίας, όπου τα παιδιά για λίγη ώρα κατέλαβαν το οδόστρωμα, είχαν φτιάξει και αυτοσχέδια πλακάτ (με ξύλα από τα κλαδιά που είχε κόψει η Μαρία), φώναξαν και τα απαραίτητα συνθήματα, να μαθευτεί και παραέξω μήπως προχωρήσει η υπόθεση. Εκεί έχουμε φτάσει εν τέλει, να ελπίζουμε σε μια αναφορά στα ΜΜΕ μπας και αλλάξει κάτι. Ευτυχώς λίγο μετά άρχισε να βρέχει, μαζέψαμε άρον άρον τα πανώ και τα πλακάτ και πήγαμε τρέχοντας στο σχολείο και στις ζεστές μας αίθουσες. Αλλιώς θ’αρπάζαμε καμιά πούντα. Η ατμόσφαιρα ήταν εύθυμη γενικώς, αν και μας απασχολούσε η περίπτωση να μας δει έτσι χαρούμενους η υπουργός μας και να θεωρήσει ότι αντέχουμε κι άλλες μειώσεις (κάθε είδους).

Οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους!

Another day at school

Νοέμβριος 16, 2007

Το σχολείο είναι ζωντανός οργανισμός (κι ας λένε κάποιοι ότι έχει πεθάνει). Ξυπνάω κάθε πρωί και σηκώνομαι από το κρεβάτι με μια απίστευτη περιέργεια για το τι θα φέρει η κάθε καινούρια μέρα.
Συνήθως φέρνει ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Αστείες κουβέντες των παιδιών, συγκινητικές ζωγραφιές, τραγούδια στο διάλειμμα, κεράσματα, καφέδες πικρούς και άλλους νεροζούμι, συζητήσεις εποικοδομητικές και συζητήσεις πολεμικές. Δεν είναι κάθε μέρα ευχάριστη και ήρεμη. Κάποιες μέρες φεύγω με πονοκέφαλο και δεν ηρεμώ ούτε στα τριάντα λεπρά της διαδρομής για το σπίτι, αυτά τα θεραπευτικά τριάντα λεπτά. Κάποιες άλλες μέρες η μέρα μου φαίνεται ατέλειωτη, δεν περνάνε με τίποτε τα διαλείμματα και τα «κενά». Ανυπομονώ να μπω στην τάξη και τα παιδιά πάντα μου φτιάχνουν το κέφι.
Οι τελευταίες δυο εβδομάδες ήταν τόσο έντονες που ακόμη δεν έχουν καταλαγιάσει μέσα μου. Αποχαιρετισμοί (του παλιού μας , αγαπημένου διευθυντή, κυρίου Θωμά Μπάμου) και καλωσορίσματα (του καινούριου. Καλή αρχή κύριε Παπακυρίτση και καλή δύναμη). Κεράσματα και κλάματα, γιορτές (28η Οκτωβρίου και Πολυτεχνείο), τραγούδια, αλλά και μία έξοδος με κρασί και κουβέντα που ήταν το κερασάκι στην τούρτα.