Καλλιπάτειρα 2008 - το βίντεο κλιπ

Τα σχολεία τέλειωσαν. Ένα βίντεο που αποτυπώνει κάποιες από τις συγκινήσεις που ζήσαμε φέτος. Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε τόσο όσο κι εμείς που πήραμε μέρος.

Άννα Βαρνά

Θέατρο και Ζωή

Χθες, Πέμπτη έγινε η τελευταία εκδήλωση του προγράμματος Καλλιπάτειρα στο σχολείο μας. Το πρόγραμμα περιλάμβανε Θεατρικά Δρώμενα με γενικό θέμα « Κανείς δεν είναι ξένος » και μουσική από τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου Λυκείου Καρδίτσας. Αρχικά ακούσαμε μια ομιλία του διευθυντή μας, Γιώργου Παπακυρίτση σχετικά με το θέμα του ρατσισμού στην κοινωνία μας. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από το συμβουλο Φυσικής Αγωγής, κύριο Φιρφιρή, τον Προϊστάμενο του 4ου Γραφείου Π.Ε. Καρδίτσας κυρίου Αναστασίου Ηλία, και του εκπρόσωπου της Επιτροπής Ειρήνης Καρδίτσας κυρίου Στουρνάρα Σωτήρη. Ευτυχώς οι ομιλίες και οι χαιρετισμοί ήταν σύντομοι και περιεκτικοί, έτσι ούτε τα παιδιά ούτε οι γονείς κουράστηκαν.

Το προαύλιο μας είχε μεταμορφωθεί. Φέραμε μια μεγάλη τέντα για να κάνει λίγη σκιά και καρέκλες για να καθίσουν όλα τα παιδιά του σχολείου καθώς και των φιλοξενούμενων σχολείων.

Ξεκινήσαμε με το ποίημα Καλλιπάτειρα του Λορέντζου Μαβίλη. Η Γεωργία που το απήγγειλε το έζησε πραγματικά και βγήκε πολύ θεατρικό. Ειδικά στο σημείο που έλεγε «…με τις άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια…», της βγήκε τόσο ωραία που συγκινήθηκα. Μετά ξεκινήσαμε το κομμάτι που δυο παιδιά παίζουν στην αυλή. Το ένα είναι ελληνάκι ο Νίκος, και το άλλο ξένο, ο Βίκτορ. Η ελληνίδα μαμά βγαίνει από το σπίτι και διώχνει το Βίκτορ κακήν κακώς. Το δικό της παιδί όμως, της δίνει ένα μεγάλο μάθημα. Με τα λόγια και τη στάση του, δείχνει τί σημαίνει πραγματική φιλία, που δε γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες και διαφορές. Ευτυχώς η μαμά καταλαβαίνει το λάθος της και ζητάει συγγνώμη. (Η Φρόσω και ο Δημήτρης άψογοι στους ρόλους τους). Μακάρι και στην αληθινή ζωή οι μαμάδες να έπαιρναν τέτοια μαθήματα από τα παιδιά τους.

Στο τέλος η μαμά γίνεται παιδί και μπαίνουν στη σκηνή όλα τα παιδιά της τετάρτης τάξης. Το δικό τους θεατρικό δρώμενο λέγεται «Η μικρή Ελένη» . Με έμπνευση το παλιό παιδικό τραγουδάκι σχεδιάσαμε ένα διάλογο ανάμεσα στα παιδιά. Στην αρχή δεν παίζουν τη μικρή Ελένη γιατί τα ρούχα της δεν είναι όπως των άλλων παιδιών. Όμως σιγά σιγά καταλαβαίνουν το λάθος τους και στο τέλος όλα τα παιδιά παίζουν μαζί.

Στο τρίτο μέρος βρισκόμαστε στο σπίτι του Βίκτορ. Τον είχαμε αφήσει να φεύγει κλαίγοντας μετά τα σκληρά λόγια της μαμάς του Νίκου. Τώρα τον βρίσκουμε να μιλάει με τη μαμά και το μπαμπά του. Αυτή η οικογένεια μεταναστών στη χώρα μας, μας θυμίζει τί σημαίνει να φεύγεις από την πατρίδα σου με ένα όνειρο για καλύτερη ζωή. Ο μικρός Βίκτορ παίρνει θάρρος και μια απόφαση ζωής.

Στο τέλος μια οπτασία, μια νεράιδα της ελπίδας και της αισιοδοξίας του λέει: «Φύλαξε καλά τα όνειρα σου, γιατί αν χαθούν τα όνειρα, η ζωή μένει πουλί με κομμένα τα φτερά που δεν μπορεί να πετάξει…» (από ένα ποίημα του Langston Hughes).

Τα παιδιά μαζεύουν σιγά σιγά τα σκηνικά τους αντικείμενα και ξεκινάει το τέταρτο κομμάτι. Τα παιδιά της έκτης μπαίνουν σιγά σιγά και παίρνουν θέση με τα καρεκλάκια και τα σακίδια τους. Μεταφερόμαστε σε μια τάξη όπου γίνεται χαμός. Δυνατή μουσική ξεκινάει και τα παιδιά χορεύουν, μαλώνουν, συμφιλιώνονται, πετάνε σαϊτες και κάνουν ό,τι κάνουν τα παιδιά πριν μπει στην τάξη ο δάσκαλος. Μετά αρχίζουν να μαλώνουν για τις ομάδες τους και ακούγονται και κάποια ρατσιστικά σχόλια. Ο δάσκαλος μπαίνει μέσα την κατάλληλη στιγμή και δεν αφήνει ασχολίαστα όσα άκουσε. Αρχίζει μια συζήτηση για την Ολυμπιακή εκεχειρία και το νόημα της, τα παιδιά ενημερωμένα για όλα μεταφέρουν το μήνυμα της Ολυμπιακής Ιδέας και στο τέλος σηκώνουν τα χέρια ψηλά, γίνονται όλοι μια αγκαλιά και αρχίζουν πάλι να χορεύουν. Μετά βγαίνουν στο προαύλιο όλα τα παιδιά που πήραν μέρος και γίνεται πανζουρλισμός. Οι γονείς σηκώνονται και χειροκροτάνε και κανείς δε θέλει να τελειώσει το πάρτι.

Ευτυχώς στη γιορτή μας έχουν έρθει και τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου – Λυκείου Καρδίτσας με το δάσκαλο τους και πιάνουν το κλαρίνο, το βιολί, το τουμπερλέκι, το λαούτο και το γλέντι φουντώνει. Οι επίσημοι, αφήνουν τις καρέκλες τους και πιάνουν το χορό. Οι γονείς επίσης. Τί «Μήλο μου κόκκινο», «Γιάννη μου το μαντήλι σου», «Λιανοχορταρούδια», χορέψαμε δε λέγεται. Ο δάσκαλος της μουσικής στο σχολείο μας, ο Αχιλλέας Μπίμπιλας, ήταν μια αποκάλυψη του δημοτικού τραγουδιού. Αλλά και ο διευθυντής μας δεν πήγε πίσω!

Εν τω μεταξύ, οι μαμάδες είχαν ετοιμάσει και μεζεδάκια. Γιατί νηστικό αρκούδι, δε χορεύει. Έπειτα είχε ανέβει και ο ήλιος και χρειαζόμασταν όλοι δροσερά αναψυκτικά και νερά. Τρώγοντας, πίνοντας και χορεύοντας τέλειωσε λοιπόν αυτή η σχολική χρονιά. Όλοι συγκινημένοι και χαρούμενοι που πήγαν όλα καλά, δώσαμε ραντεβού για την άλλη μέρα για να δώσουμε τα ενδεικτικά και τους τίτλους προόδου.

Άννα Βαρνά

Μια μέρα απ΄το παρελθόν

Σήμερα ήταν μια πραγματικά ξεχωριστή ημέρα! Ο Δήμος Φύλλου διοργάνωσε μια πρωτότυπη εκδήλωση στο χώρο που στεγάζεται το λαογραφικό μουσείο. Παραδοσιακός θερισμός ήταν το θέμα. Στο χωράφι που παρουσιάστηκε όλο αυτό είχε προηγηθεί σπορά τον περασμένο Νοέμβριο. Το σιτάρι λοιπόν μεγάλωσε, ήρθε η ώρα να θεριστεί. Μια σπουδαία ομάδα εθελοντών λοιπόν, με πρωτοστάτη τον ίδιο το Δήμαρχο (θα σας αποκαλύψουμε πιο κάτω το ρόλο του), μας ταξίδεψε πίσω στο χρόνο. Οι μεγαλύτεροι από τους θεατές θυμήθηκαν με νοσταλγία τα χρόνια της σκληρής δουλειάς, οι κάπως νεότεροι θυμήθηκαν τις ιστορίες που άκουγαν από γονείς και παππούδες και τέλος οι μικροί θεατές δηλαδή οι μαθητές των δημοτικών σχολείων Ιτέας, Φύλλου και Ορφανών μάλλον δεν κατάλαβαν και πολλά, πάντως σίγουρα χάρηκαν με το όλο σκηνικό.

Και τώρα επιτρέψτε μας να σας ταξιδέψουμε!

Μια ομάδα χωρικών ανεβασμένοι σ΄ένα κάρο που το σέρνει άλογο φτάνει στο χωράφι. Φορούν τα καθημερινά τους ρούχα της δουλειάς. Γυναίκες καλυμμένες σε πρόσωπο και σώμα και άντρες με τραγιάσκες, συντροφιά στη ζωή και στο μόχθο. Συναντούν τον αφέντη του χωραφιού ανεβασμένο στ’ άλογό του. Τον καλημερίζουν και ζητούν την ευχή του πριν ξεκινήσουν την ιερή εργασία. Το στάρι έχει χρυσίσει, περιμένει ανυπόμονα . Παίρνουν τα δρεπάνια τους κι αρχίζουν να θερίζουν. Σιγά σιγά αρχίζουν να γίνονται τα πρώτα δεμάτια τα οποία στοιβάζονται σε θημωνιές. Η ώρα όμως περνά και ο ήλιος πυρώνει το χωράφι και τους δουλευτές του. Είναι απαραίτητο να ξαποστάσουν στον ίσκιο και να κολατσίσουν λίγο ψωμί με τυρί, ελιές καμιά ντομάτα και να σβήσουν τη δίψα τους με το νεράκι που κουβάλησαν στο παγούρι και τους περιμένει κι αυτό υπομονετικά.

Μετά από λίγη ώρα το κάρο ετοιμάζεται ξανά, αυτή τη φορά για να κουβαλήσει τα κομμένα στάχυα στο αλώνι. Βοηθώντας όλοι το κάρο φορτώνεται και ξεκινά για το αλώνι. Εκεί τα μικρά δεμάτια τοποθετούνται σε κύκλο στο κέντρο του οποίου στήνεται ένα παλούκι απ΄όπου θα δεθεί το σχοινί του αλόγου. Το ζωντανό περιμένει καρτερικά . Δένουν πίσω του ένα μεγάλο ορθογώνιο ξύλο με κοφτερά σιδερένια στοιχεία από την κάτω πλευρά (αδοκάνη λεγόταν) το οποίο καθώς γυρίζει το άλογο στο αλώνι πατά τα στάχυα, κόβει τον καρπό και τον ρίχνει κάτω στο χώμα. Αφού το άλογο έχει γυρίσει αρκετές φορές γύρω στο αλώνι οι εργάτες παίρνουν τα ξύλινα καρπολόγια κι αρχίζουν το λίχνισμα. Πετούν δηλαδή τα στάχυα στον αέρα ώστε να μείνει μονάχα ο καρπός που ‘ναι πιο βαρύς. Αφού μείνει καθαρός καρπός το μαζεύουν σε σακιά για να το κουβαλήσουν ξανά με το κάρο στην αποθήκη.

Αυτό που είδαμε εμείς σε δυο ώρες περίπου κρατούσε βέβαια ως το βράδυ, όπως μας εξήγησε ο Δήμαρχος-αφέντης. Και την άλλη μέρα με το πρώτο φως ξανά και ξανά η ίδια δουλειά ωσότου θεριστούν όλα τα χωράφια.

Είναι αλήθεια τόσο συγκινητικό βλέποντας όλη αυτή τη διαδικασία γιατί σκέφτεσαι με πόσων ανθρώπων τον ιδρώτα είναι ποτισμένος αυτός ο κάμπος που απλώνεται γύρω μας, ο θεσσαλικός κάμπος. Ανθρώπων που έζησαν πολλά ή πιο λίγα χρόνια πριν από εμάς αλλά είχαν όνειρα σαν τα δικά μας. Να φτιάξουν οικογένειες, να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν γερά κι ευτυχισμένα, να γίνονται άνθρωποι σωστοί για να τα καμαρώνουν.

Ας τους είμαστε ευγνώμονες κι ας προσπαθήσουμε να σεβαστούμε αυτή τη γη που μας ταϊζει κι εμείς τόσο πολύ την ταλαιπωρούμε!

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 ΕΛΕΝΑ ΜΩΡΑΪΤΗ

Εκδρομή στο Πήλιο

Άλλη μια εκδρομή με το σχολείο, η τελευταία για φέτος. Ξεκινήσαμε παιδιά, δάσκαλοι, μαμάδες και μπαμπάδες από την Ιτέα κατά τις 8 το πρωί. Κατά τις 9 φτάσαμε στη βάση της Αεροπορίας στη Λάρισα, όπου τα παιδιά ξεναγήθηκαν στους χώρους και είδαν από κοντά μερικά αεροπλάνα. Ο ενθουσιασμός ήταν στα ύψη. Τα παιδιά μετρούσαν πόσα αεροπλάνα είχε δει το καθένα, πόσα να πετάνε ψηλά, πόσα στο έδαφος, πόσα σε απογείωση και ούτω καθ’εξής. Όταν δε, ανεβήκαν σε ένα Φάντομ, νόμιζες ότι θα απογειωθούν…

Στο μετεωρολογικό κέντρο, τα μεγάλα παιδιά παρακολούθησαν με ενδιαφέρον επίσης. Είδαν στις οθόνες των υπολογιστών μια καταιγίδα να σχηματίζεται πάνω από την Ιταλία και την Ελλάδα καθαρή από νέφη.

Μετά ξεκινήσαμε για Καλά Νερά Πηλίου, όπου θα τρώγαμε. Εκεί άναψε το γλέντι, με τραγούδι και χορό, γίναμε όλοι μια παρέα, δάσκαλοι, γονείς και οι επισκέπτες ενος ΚΑΠΗ, που φαινόντουσαν να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Το πρόγραμμα μετά έλεγε, Μακρυνίτσα. Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα ωραία χωριά του Πηλίου και να θαυμάζουμε αυτό τον υπέροχο τόπο. Στη Μακρυνίτσα καθίσαμε στη μικρή πλατεία, τα παιδιά φάγανε τα παγωτά τους, μετά αρχίσαν να πετάνε κέρματα στο συντριβάνι και μετά άρχισαν να μαλώνουν. Λίγο αργότερα πήραμε το δρόμο της επιστροφής, όλοι αποκαμωμένοι. Τα παιδιά κοιμόντουσαν στις αγκαλιές μας και δεν είχαν όρεξη ούτε για τραγούδια. Έτσι τέλειωσε αυτή η τελευταία εκδρομή.

Άννα Βαρνά

Ιτέα - Φύλλο - Ορφανά 2008

«Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως» λέγαμε παλιότερα και να που στο σχολείο αυτό το ρητό βρίσκει την καθημερινή του πραγμάτωση. Πέρσι τέτοιο καιρό περίπου είχαμε την πρώτη εκδήλωση Ιτέα-Φύλλο Καλλιπάτειρα 2007 και είχαμε υποσχεθεί να συνεχίσουμε αυτή την καλή πρακτική που έφερε μεγάλη χαρά σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Μπορεί από πέρσι μέχρι φέτος να άλλαξαν πολλά στη σύνθεση των σχολείων (νέοι διευθυντές, νέοι προϊστάμενοι, νέοι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων) αλλά να που μια καλή εκδήλωση επαναλαμβάνεται με μεγάλη επιτυχία!

Φέτος μάλιστα προστέθηκε ένα σχολείο το Δημοτικό Σχολείο Ορφανών κι έτσι προέκυψε η μέρα Φύλλο-Ιτέα-Ορφανά Καλλιπάτειρα 2008.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν νωρίς το πρωί με χαιρετισμούς από το διευθυντή του φιλόξενου σχολείου του Φύλλου, τον κύριο Θανάση Παπαθανασίου, τον κύριο Ηλία Αναστασίου, προϊστάμενο 4ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας. Ο κύριος Φιρφιρής Απόστολος, Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής, ένας χείμαρρος γνώσεων, όπως πάντα, μας μίλησε για την ίδια την Καλλιπάτειρα και λίγο για την ιστορία της περιοχής. Ο εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής για το πρόγραμμα Καλλιπάτειρα, και ψυχή της εκδήλωσης, Θόδωρος Γιανκάκης μας μίλησε συνοπτικά για τους σκοπούς του προγράμματος.
Παρόντες ήταν επίσης ο κύριος Θωμάς Γραπατσάς, Νομαρχιακός Υπεύθυνος Προγράμματος Καλλιπάτειρα νομού Καρδίτσας, ο κύριος Ηρακλής Αδαμόπουλος, πρόεδρος δημοτικού διαμερίσματος Φύλλου, ο κύριος Γιώργος Παπακυρίτσης διευθυντής Δημοτικού σχολείου Ιτέας, ο κύριος Θανάσης Νασιάρας από το Δημοτικό Σχολείο Ορφανών, ο κύριος Γιάννης Αναστασόπουλος, εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής, διαιτητής βόλεϊ. Αρκετοί γονείς, εμείς οι εκπαιδευτικοί και των τριών σχολείων και φυσικά τα παιδιά.

Ξεκινήσαμε με νεροκουβαλήματα με αγώνες μπαλονιών και μετά με μία αναπαράσταση του αγώνα δρόμου ανθρώπων με προβλήματα όρασης. Σε αυτό τον αγώνα ένα παιδί έχει κλειστά τα μάτια και πρέπει να διασχίσει μια απόσταση με τη βοήθεια ενός συμμαθητή, που τον καθοδηγεί και τον στηρίζει. Είναι νομίζω μια σπουδαία άσκηση εμπιστοσύνης. Αρχικά είχαμε την ιδέα να κλείνουν τα μάτια μόνο τα αγοράκια και τα κοριτσάκια να καθοδηγούν (όπως και στη ζωή δηλαδή :-)  έτσι ώστε να ενθαρρύνουμε και την εμπιστοσύνη ανάμεσα στα φύλα αλλά τελικά αποφασίσαμε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν να παίξουν και τους δύο ρόλους ώστε να επιτευχθούν καλύτερα οι στόχοι της άσκησης.

Τα παιδιά της τετάρτης τάξης και των δύο σχολείων έκαναν μία ασκηση σε σταθμούς, ένα παιχνίδι απομίμησης του μπέιζμπολ που βοηθάει στην κατάκτηση πολλών κινητικών στόχων.

Στο επόμενο σκέλος της εκδήλωσης τα παιδιά του Φύλλου μας έδειξαν μερικά παραδοσιακά παιχνίδια που δεν παίζονται πια όπως τα φιτσούλια, το μι και μι, οι ψείρες. Κάποιοι παππούδες των παιδιών είχαν έρθει προηγούμενα και είχαν δείξει πως παίζονταν αυτά τα παιχνίδια και χθες τα παιδιά με τη σειρά τους τα έδειξαν στα άλλα παιδιά και έπαιξαν μαζί τους.

Φυσικά στήσαμε και τα τραπέζια του πινγκ πονγκ όπου παιδιά, δάσκαλοι και μαμάδες εξασκήθηκαν με μεγάλη επιτυχία.

Η μέρα τέλειωσε με τον καθιερωμένο αγώνα βόλεϊ εκπαιδευτικών και γονιών. Οι δύο προπονητές/παίκτες (Ανδρέας Κανδύλης – Θόδωρος Γιανκάκης) κατέστρωσαν την τακτική τους και την ανακοίνωσαν στους παίκτες τους. Καταφέραμε να κρυφακούσουμε τη μία τακτική και σας την αποκαλύπτουμε εδώ μήπως σας χρειαστεί κάπου. Λοιπόν το μυστικό ξόρκι της νικητήριας ομάδας ήταν το εξής: «Κουκουρουκουκού, σουπίτσα!»
Από αυτήν την περισπούδαστη μέθοδο καταλαβαίνετε τί παιχνίδι αξιώσεων παίξαμε. Ευχαριστούμε το γυμναστή Γιάννη Αναστασόπουλο για τη δίκαιη διαιτησία.

Κάπως έτσι τελείωσε και αυτή η δεύτερη επιτυχημένη μέρα των αθλημάτων. Έγινε πραγματικότητα χάρη στη συνεργασία πολλων ανθρώπων και την καλή διάθεση όλων των υπόλοιπων που συμμετείχαν. Το πιο σημαντικό ήταν ότι τα παιδιά έπαιξαν και αγωνίστηκαν με ευγένεια χωρίς αντιπαλότητες και άσχημες συμπεριφορές.

Εν αναμονή της επόμενης εκδήλωσης του προγράμματος που είναι στις 12 Ιουνίου και αφορά το πολιτιστικό κομμάτι!

Άννα Βαρνά

Πινγκ Πονγκ στο σχολείο

Οι στόχοι του προγράμματος Καλλιπάτειρα είναι πολυεπίπεδοι. Αφορούν τους μαθητές τους εκπαιδευτικούς αλλά και την κοινότητα που βρίσκεται το σχολείο. Ελπίζουμε τα αποτελέσματα να είναι μακροπρόσθεσμα και με διάρκεια. Ένα άμεσο επίτευγμα όμως είναι και η εισροή χρημάτων στα σχολεία.

Η αγορά ενός τραπεζιού επιτραπέζιας αντισφάιρισης δεν απορροφά κανένα σπουδαίο ποσό αλλά εμείς μόνο με αυτή την ενίσχυση καταφέραμε να την πραγματοποιήσουμε.

Το τραπέζι, ήρθε και στήθηκε χάρη στον αρχιμάστορα/γυμναστή/προπονητή Ανδρέα Κανδύλη και τους βοηθούς του το δάσκαλο/ μεγάλο παίκτη Φώτη Μητσιάκο και το διευθυντή/ γενικό αρχηγό Γιώργο Παπακυρίτση.

Μετά αρχίσαμε να παίζουμε. Και από τότε όλο το σχολείο ζει στη φρενίτιδα του πινγκ πονγκ. Όποιος παίξει μια φορά, κολλάει και δε θέλει να σταματήσει. Πρώτη φορά βλέπω μεγάλους δασκάλους , σοβαρούς, κατά τα άλλα, ανθρώπους να σπρώχνονται ποιος θα παίξει πρώτος. Να παίζουν οι δάσκαλοι και των παιδιών να μη δίνουν. Οι δασκάλες να πετάνε τα τακούνια τους. Απ’ότι μαθαίνω και στο διπλανό σχολείο του Φύλλου η φρενίτιδα είναι παρόμοια. Εκεί έχουν κολλήσει και οι μαμάδες, οι οποίες παίζουν μετά μανίας.

Ζούμε όλοι στον πυρετό του πίνγκ πόνγκ και περιμένουμε εναγωνίως την αυριανή μέρα των αθλημάτων που θα γίνουν και τουρνουά εκπαιδευτικών!

Περισσότερες φωτογραφίες σε λίγες μέρες!

Άννα Βαρνά

Η εκδρομή με τα δικά τους λόγια

Γράφω για την εκδρομή μας στη Μελιβοία (μια σελίδα για το ημερολόγιο ή το μπλογκ του σχολείου)

Η εκδρομή μας στη Μελιβοία θα μου μείνει αξέχαστη. Όταν ανεβήκαμε στο λεωφορείο ένιωθα τρισευτυχισμένη (παρόλο που υπήρχαν κάποια προβλήματα με τις ζώνες).
Επιτέλους φτάσαμε στη Μελιβοία. Η διαδρομή του μονοπατιού ήταν μεγάλη και κουραστική αλλά απολαυστική.

Να το λεωφορείο! Τι χαρά! Ήμουν πολύ κουρασμένη και το χειρότερο ΠΕΙΝΟΥΣΑ.

Α! Να και η ταβέρνα και για να μην τα πολυλογώ φάγαμε χορέψαμε και επόμενη κατεύθυνση μας ήταν το γήπεδο όπου έπαιζαν τα αγόρια ποδόσφαιρο. Στο γήπεδο μου έμειναν οι φωνές, τα κλαψουρίσματα ενός παιδιού και οι δικαιολογίες των ομάδων.

Αμέσως μετά πήγαμε στην παραλία για να παίξουμε μπιτς βόλει (εγώ δεν έπαιξα γιατί δεν ήθελα). Αυτό που μου έμεινε είναι οι φωνές της Γεωργίας να πάιξει κι αυτή με τους δασκάλους.

Αυτό ήταν! Η εκδρομή μας τέλειωσε. Αλλά έχουμε πολλές αναμνήσεις!
Στέλλα Ανατολιώτη (Ε’ τάξη)

Στην εκδρομή που πήγαμε την Τετάρτη 14 Μαϊου πέρασα πολύ ωραία. Αρχικά οι τάξεις Δ, Ε, και Στ από τρία διαφορετικά σχολεία το Φύλλο , τα Ορφανά και το δικό μας πήγαμε για πεζοπορία στη Μελιβοία.

Ο πρώτος χώρος αναψυχής ήταν το Ρέμα όπου εμείς καθήσαμε για φαγητό και μετά βγάζαμε φωτογραφίες.

Συνεχίσαμε την πεζοπορία με μια παράκαμψη στον καταρράκτη όπου όλα τα παιδιά έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά.
Στη συνέχεια πήγαμε στη Βελίκα για μεσημεριανό και ήρθαν και οι μαμάδες μας μαζί.
Η θέα απέναντι από την ταβέρνα που φάγαμε ήταν καταπληκτική. Όλη η θάλασσα. Πολλά παιδιά φοβηθήκαμε, επειδή ο καιρός δεν ήταν καλός, αν θα παίζαμε beach volley και ποδόσφαιρο. Τελικά παίξαμε και το κέφι μας ήταν τεράστιο.
Στην επιστροφή ήμουν πολύ κουρασμένη αλλά και πολύ χαρούμενη για την εμπειρία που έζησα. Γεωργία Μπαλαντίνα (Ε’ τάξη)

Η εκδρομή άρχισε από τη Μελιβοία. Περπατήσαμε στο μονοπάτι που άρχιζε με κατηφόρα και μετά είχε ανηφόρα. Είχε βρέξει και είχε πολλή λάσπη. Εκεί βρίσκονταν πολλά και διάφορα φυτά που είχαν διάφορες υπέροχες μυρωδιές. Στη διαδρομή είδαμε έναν πανέμορφο καταρράκτη και κατεβήκαμε να τον δούμε και να βγάλουμε φωτογραφίες. Μετά συνεχίσαμε τη διαδρομή. Δεν περπατήσαμε όλο το μονοπάτι, πήγαμε ως το χωριό Σωτηρίτσα.

Στο δρόμο που πηγαίναμε για την παραλία, είδαμε μια χωματερή γεμάτη σκουπίδια. Όταν φτάσαμε στην παραλία, κατεβήκαμε στη θάλασσα και πετούσαμε πέτρες στο νερό.
Μετά πήγαμε να παίξουμε αγώνες ποδοσφαίρου και τα κορίτσια βόλει.
Στην επιστροφή κάθισα στη γαλαρία του λεωφορείου με τη Φρόσω και τη Στέλλα. Τελικά πέρασα πολύ ωραία στην εκδρομή. Μαρία Μπακαβέλλου (Ε’ τάξη)

Μου άρεσε το δάσος περισσότερο, ο καταρράκτης. Τον τράβηξα φωτογραφία. Μετά φύγαμε και κάναμε στάση αναψυχής στο ρέμα, τσιμπήσαμε κάτι και ξανασυνεχίσαμε. Εκεί μας περίμενε το λεωφορείο, μας πήρε για να πάμε να φάμε. Όση ώρα εμείς ήμασταν στο μονοπάτι, τα μικρά ήταν στα φουσκωτά ενός παιδότοπου.

Μόλις φτάσαμε στη Βελίκα για φαγητό δεν προλάβαμε να καθήσουμε, μας έφεραν το φαγητό. Τελειώσαμε, πήγαμε για λίγο στην παραλία καθήσαμε, παίξαμε και μας φώναξε ένα παιδί. Πήγαμε να δούμε τί μας ήθελαν και ήθελαν τελικά για χορό.

Όταν φύγαμε από την καφετέρια, μετά άρχισαν οι αγώνες. Εκεί τα αγόρια έπαιξαν ποδόσφαιρο. Μόλις τέλειωσαν ήρθε το λεωφορείο μας πήρε και πήγαμε για βόλει τα κορίτσια και εκεί τελείωσε η εκδρομή μας. Έφη Κατράκη (Ε’ τάξη)

Η εκδρομή άρχισε με συννεφιά, όμως τίποτα δε μας σταματούσε. Η χαρά μας ήταν τεράστια. Αρχίσαμε δυναμικά φτάνοντας στον πολυπόθητο στόχο μας, τη Μελιβοία.
Το μονοπάτι ήταν ανώμαλο. Προχωρήσαμε πάνω σε πέτρες, βρεγμένα χορτάρια και αρκετά άλλα που πρέπει να ζήσεις για να καταλάβεις την απεριόριστη ομορφιά που έχουν.
Ο πρώτος χώρος αναψυχής ήταν δίπλα σε ένα ρέμα (γιατί όπως και να το κάνουμε, μας κόπηκαν τα πόδια). Έτσι όπως κάθεσαι έχεις την ευκαιρία να απολαμβάνεις τους μαγευτικούς ήχους.
Αλλάξαμε λίγο την κουραστική πορεία για να κοιτάξουμε και να ακούσουμε τον ήχο του καταρράκτη.
Πήγαμε στην περιοχή της Βελίκας για να φάμε. Όταν τελειώσαμε το φαγητό μας, καθίσαμε δίπλα στην παραλία και παίξαμε. Φρόσω Καραγιώτα (Ε’ τάξη)

Στην εκδρομή πέρασα πολύ ωραία γιατί είδα τη θάλασσα και πήγα για παιχνίδι στα φουσκωτά και παίξαμε ποδόσφαιρο και η ομάδα μου κέρδισε 1-0
Θανάσης Ψαρρής (Γ τάξη)

Στην εκδρομη πέρασα υπέροχα αλλά στα φουσκωτά τα παιδιά του Φύλλου μας έριχναν κάτω. Αντριάννα Ρεβενήσιου (Γ τάξη)

Εμένα μου άρεσε στα φουσκωτά και στο beach volley. Μαρία Κελεπούρη (Γ τάξη)

Δραστηριότητες Μαϊου

Πρωτομαγιά 2008

Οι μαθητές της Γ1 τάξης έφτιαξαν στεφάνια για να στολίσουν την τάξη τους.

 

Κατασκευές

Στη Β τάξη οι μαθητές ασχολήθηκαν με κατασκευές και κολλάζ

Στο λαογραφικό μουσείο

Η Γ τάξη επισκέφθηκε το λαογραφικό μουσείο του Δήμου Φύλλου με αφορμή το μάθημα γλώσσας με θέμα το ψωμί. Επειδή στο βιβλίο υπήρχαν αναφορές για τη διαδικασία παρασκευής ψωμιού στα προηγούμενα χρόνια, ζητήσαμε από τον παππού μιας μαθήτριας, τον κ. Ανδρέα Ρεβενίσιο να μας ξεναγήσει στο μουσείο και να ταξιδέψουμε μαζί του στο παρελθόν. Είδαμε πολλά γεωργικά εργαλεία όπως αλέτρια, δρεπάνια, ξύστρες, πατόζα.

Επίσης πινακωτές, σκάφες που ζύμωναν το ψωμί μυλόπετρες και πολλές φωτογραφίες από αγροτικές εργασίες που είχαν σχέση με το θερισμό, το αλώνι, το λίχνισμα, το άλεσμα, το ζύμωμα, το φούρνισμα του ψωμιού.

Έλενα Μωραΐτη

Εκδρομή και Αθλοπαιδιές

Μια εκδρομή με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και σωστά ορισμένο πρόγραμμα είναι συνήθως πολύ πιο ωφέλιμη από πολλές ώρες μάθημα. Είναι γνωστό πως ότι μαθαίνουν τα παιδιά παίζοντας, τους γίνεται βίωμα και μένει στη μνήμη τους χαραγμένο για πάντα. Η χθεσινή μας εκδρομή στο πλαίσιο του Προγράμματος Καλλιπάτειρα ήταν μια από αυτές τις εμπειρίες.

Παρόλο που ο καιρός μας τα χάλασε και ξεκινήσαμε με βροχή, το κέφι ήταν αστείρευτο και η διάθεση στα ύψη.

Φτάνουμε στο χωριό Μελιβοία, στο νομό Λάρισας και ξεκινάμε την πεζοπορία μας. Παίρνουν μέρος τα παιδιά της τετάρτης, πέμπτης και έκτης τάξης τριών Δημοτικών σχολείων του νομού Καρδίτσας: Ιτέας, Φύλλου και Ορφανών.

Το μονοπάτι αρχίζει από τη θέση Πασιά. Περνάμε μέσα από το χωριό. Η Μελιβοία είναι ένα γραφικότατο χωριό χτισμένο στην πλαγιά του Κισσάβου, μέσα στο πράσινο. Σε όλους μας κάνει εντύπωση η ποικιλία της βλάστησης. Ακόμη και τα παιδιά σχολιάζουν το πόσα διαφορετικά φυτά μπορούν να δουν. Τα παιδιά και των τριών σχολείων είναι παιδιά του χωριού μεγαλωμένα στο πράσινο και τη φύση. Αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε ένα χωριό του Θεσσαλικού κάμπου με κύριες καλλιέργειες τα βαμβάκια και τα στάρια και σε ένα ορεινό χωριό του Κισσάβου γεμάτο καστανιές, οξιές αλλά και πλατάνια, κερασιές, φτέρες, σκίνα, κισσούς, σπάρτα με κίτρινα λουλούδια, πολλά αγριολούλουδα, και άλλα που σίγουρα δε θυμάμαι. Κάτι άλλο που σχολιάζουν τα ίδια τα παιδιά και τα σοκάρει είναι η εικόνα του καμμένου βουνού. Όταν έχεις δει αυτήν οργιώδη βλάστηση και ξαφνικά βλέπεις ένα κομμάτι καμμένο πραγματικά ανατριχιάζεις. Πέρσι το καλοκαίρι μια φωτιά έκαψε μεγάλο μέρος αυτού του πανέμορφου βουνού.

Ξεκινάμε το μονοπάτι από τη θέση Πασιά. Στην αρχή είναι κατηφορικό και το μόνο πρόβλημα είναι ότι καθώς έχει βρέξει και έχει φύλλα κάτω, τα παιδιά γλιστράνε και πρέπει να προσέχουμε πολύ.

Λίγο μετά φτάνουμε στον πρώτο χώρο αναψυχής και κάνουμε μικρή στάση για φωτογραφίες και κολατσιό.

Συνεχίζουμε κάνοντας μια μικρή παράκαμψη για να δούμε τον καταρράκτη. Όλοι ενθουσιάζομαστε, τα παιδιά βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες με τα κινητά τους τηλέφωνα (χωρίς σχόλια αυτό παρακαλώ). Εκεί έχουμε και την ευκαιρία να πούμε πέντε πράγματα για τη μόλυνση των ρεμάτων και των ποταμών. Εκεί που ρίχνει τα νερά του ο καταρράκτης είναι γεμάτο σκουπίδια. Πλαστικά μπουκάλια χλωρίνης, νερού, πλαστικές σακούλες και άλλα τέτοια. Είναι μια εικόνα που προβληματίζει τα παιδιά.

Συνεχίζουμε την πορεία μας και φτάνουμε στη Βρύση Τσουβάλα. Όλο το ρέμα έχει αυτό το όνομα, όπως διαβάζω σήμερα, γιατί παλιά αυτή η διαδρομή ήταν ο μόνος δρόμος για να κατέβουν στα παράλια οι κάτοικοι του χωριού και να μεταφέρουν τα τσουβάλια με τις προμήθειες τους.

Σε λίγο φτάνουμε στο σημείο που το μονοπάτι χωρίζεται: μπορείς αν θέλεις να συνεχίσεις την πορεία μέσα στο δάσος και να φτάσεις στην παραλία, αλλά η απόσταση είναι μεγάλη για τα παιδιά κι έτσι παίρνουμε το δρόμο που φτάνει στο χωριό Σωτηρίτσα. Άλλο ένα χωριό που μέχρι πρόσφατα ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένο αλλά τώρα σιγά σιγά τα σπίτια ανακαινίζονται και ο κόσμος επιστρέφει.

Η πορεία μας εδώ τελειώνει και παίρνουμε τα λεωφορεία για την παραλία της Βελίκας. Στο δρόμο το τοπίο συνεχίζει να είναι πράσινο, οι πλαγιές κατάφυτες. Άλλη μια ευκαιρία να θίξουμε θέματα στα παιδιά, μια άθλια χωματερή που βρίσκουμε στο δρόμο μας. Περνάμε μέσα από τους κερασώνες και καταλήγουμε στην παραλία της Βελίκας. Είναι μεσημέρι πια και είναι ώρα για φαγητό.

Αφού φάμε και περάσουμε και κάποια ώρα στην παραλία για να χωνέψουμε ελαφρώς, αρχίζουμε το δεύτερο κομμάτι του προγράμματος που είναι οι αθλοπαιδειές. Είναι και το κομμάτι που περιμένουν με ανυπομονησία τα παιδιά, αυτό για το οποίο μας ρωτάνε από το πρωί: «Κυρία τί ώρα θα γίνει ο αγώνας;» «Κυρία πότε να φορέσουμε τις στολές μας;» «Κυρία δε βλέπω το γήπεδο και ανησυχώ», «Κυρία εσείς με ποια ομάδα θα είστε;».

Όπως είπα και προηγουμένως τα παιδιά που παίρνουν μέρος στην εκδρομή προέρχονται από τρία διαφορετικά σχολεία και πολύ περισσότερα χωριά της περιοχής. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να γίνουν μεικτές ομάδες που να περιλαμβάνουν παιδιά απ’όλα τα σχολεία έτσι ώστε να ενθαρρύνουμε τη συνεργασία και την ομαδικότητα, όχι το στείρο ανταγωνισμό. Οι γυμναστές δίνουν μεγάλη σημασία στους προκαταρκτικούς χαιρετισμούς (είναι το κομμάτι που μου αρέσει πιο πολύ απ’ολα στο ποδόσφαιρο, όταν ο αγώνας δεν έχει αρχίσει, οι παίκτες είναι ακόμη καθαροί και δίνουν τα χέρια, δίνοντας ουσιαστικά την υπόσχεση να παίξουν δίκαια). Επίσης όταν μια ομάδα βάζει γκολ, τους θυμίζουμε να χειροκροτάνε. Που θα πάει, κάποτε θα το κάνουν και αυθόρμητα, δε μπορεί! Τα παιχνίδια εξελίσσονται καλά, με χαμηλό σκορ, ούτε που κατάλαβα ποιος νίκησε, δεν έχει και τόση σημασία άλλωστε. Έχουμε και εξοπλισμένο φαρμακείο για να αντιμετωπίζουμε μικροτραυματισμούς και ειδικευμένη στις πρώτες βοήθειες εκπαιδευτικό! Μιλάμε για φοβερή οργάνωση.

Μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα στον οποίο πήραν μέρος αγόρια κατά κύριο λόγο (με δυο εξαιρέσεις τις φοβερές Μαρία και Φανή) πηγαίνουμε στην παραλία ξανά για αγώνες κοριτσιών μπιτς βόλει. Τα κοριτσάκια ενθουσιασμένα, ένα μικρό της δευτέρας κλαίει απαρηγόρητο γιατί του είπαμε ότι θα παίξουν από τρίτη τάξη και πάνω. Ο αγώνας εξελίσσεται με κοινό όλες τις μαμάδες, τους εκπαιδευτικούς και μερικούς περαστικούς, οι κάμερες δουλεύουν στο φουλ, τα κορίτσια το ευχαριστιούνται απίστευτα.

Η εκδρομή φτάνει στο τέλος της. Καθώς φεύγουμε αρχίζει πάλι να ψιχαλίζει, αλλά δε μας νοιάζει. Είμαστε γλυκά εξαντλημένοι, ο οδηγός του λεωφορείου βάζει ένα σιντί με Χατζηγιάννη και ξεκινάμε για το σχολείο. Φτάνουμε όταν ο ήλιος δύει, τα παιδιά δε λένε να φύγουν από το προαύλιο, σαν να μη θέλουν να τελειώσει αυτή η μέρα…

Άννα Βαρνά

Το Πρόγραμμα Καλλιπάτειρα στο σχολείο μας

Εδώ και δύο χρόνια στα Δημοτικά Σχολεία το παλιότερο πρόγραμμα Ολυμπιακή Παιδεία αντικαταστάθηκε από το πρόγραμμα Καλλιπάτειρα. Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που έχει σκοπό να προβάλλει και να προωθήσει θέματα ισότητας στην κοινωνία, ανοχής στην διαφορετικότητα και τον πολυπολιτισμό και να ενισχύσει την ανάπτυξη δημοκρατικής, ανοικτής και ανεκτικής κοινωνίας στο πλαίσιο των Ολυμπιακών και αθλητικών Ιδεωδών. Φέτος συμμετέχουμε και πάλι ενεργά σε αυτό το πρόγραμμα με διάφορες εκδηλώσεις, τις οποίες μπορείτε να παρακολουθήσετε από αυτό το μπλογκ.

Το πρόγραμμα μας είναι το εξής: Μέσα από τη συνεργασία τριών Δημοτικών Σχολείων της περιοχής μας (Δ.Σ. Ιτέας, Δ.Σ. Φύλλου και Δ.Σ. Ορφανών) θα οργανώσουμε τρεις βασικές εκδηλώσεις που προωθούν την ιδέα της ευγενικής άμιλλας, της συμμετοχής στον αγώνα, την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ανισότητας.

Πρώτη εκδήλωση: Εκδρομή στο χωριό Μελιβοία και περίπατος περίπου 2.5 χιλιομέτρων μέσα από το δάσος μέχρι το χωριό Παλιά Σωτηρίτσα. Μετάβαση στην παραλία Βελίκας, διοργάνωση ποδοσφαιρικών αγώνων και αγώνων Μπιτς Βόλει.

Δεύτερη Εκδήλωση: Αθλητική Μέρα Σχολείων. Διοργάνωση αθλημάτων και παιχνιδιών για όλα τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς των τριών σχολείων (στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Σχολείου Φύλλου).

Τρίτη εκδήλωση: Θεατρικά Δρώμενα και αυτοσχεδιασμοί με θέμα το ρατσισμό, τη μετανάστευση, τα αθλητικά ιδεώδη (στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου Ιτέας).

Ήδη έχουμε ξεκινήσει να δουλεύουμε και να προετοιμαζόμαστε, ειδικά για την τελευταία εκδήλωση. Είναι μια πραγματικά χειροποίητη και ομαδική προσπάθεια μια και τα κείμενα τα γράφουμε εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί με τη βοήθεια των παιδιών πολλές φορές. Αυτό σημαίνει ότι είναι πρωτότυπα και προσαρμοσμένα στις δικές μας εμπειρίες στο σχολείο!

Ελπίζουμε όλα να πάνε καλά, ευχαριστούμε το Διευθυντή μας Γιώργο Παπακυρίτση για τις προσωπικές του προσπάθειες να στηρίξει διοικητικά αυτό το έργο αλλά και όλους τους συναδέλφους που βοηθούν με κάθε τρόπο.

Θόδωρος Γιανκάκης – Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής, πρόγραμμα Καλλιπάτειρα (συντονιστής, προπονητής, δίκαιος διαιτητής, εμψυχωτής και συγγραφέας)
Ανδρέας Κανδύλης - Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής (γενικός σχολικός προπονητής όλων των αθλημάτων και των ηλικιών, γενικός εμψυχωτής)
Γεωργία Καλογήρου – Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής (συγγραφέας, σκηνοθέτης, που αφιερώνει πολύ περισσότερες από τις ελάχιστες ώρες που λέει το ωρολόγιο πρόγραμμα)
Άννα Βαρνά (λίγο συγγραφέας, λίγο απ’όλα)

Η φωτογραφία από τις πρώτες πρόβες με θέμα την εισαγωγή στο Θεατρικό Παιχνίδι.