Η αξία μιας καλής θεατρική παράστασης είναι αδιαμφισβήτητη για τα παιδιά και τους μεγάλους. Τα περισσότερα σχολεία προσπαθούν κάθε χρόνο να διοργανώνουν την παρακολούθηση κάποιας παράστασης για τους μαθητές τους. Το ίδιο το Υπουργείο μας ενημερώνει κάθε χρόνο για τις εγκεκριμένες παραστάσεις.
Για τα παιδιά ενός μικρού αγροτικού σχολείου που δεν έχουν τις ευκαιρίες των μαθητών μιας μεγάλης πόλης το να μπορέσουν να δουν ένα ωραίο έργο είναι ακόμη πιο σημαντικό. Πριν λίγο καιρό ενημερωθήκαμε για το Θέατρο Όψεις που δραστηριοποιείται στην Καρδίτσα. Έτσι σήμερα μας επισκέφθηκε στο σχολείο μας, μετέτρεψε την αίθουσα εκδηλώσεων σε Θέατρο και η μαγεία άρχισε.
Το παραμύθι γνωστό και αγαπημένο αλλά αυτό δε μείωσε καθόλου την ευχαρίστηση. Η διασκευή του Παύλου Βησσαρίου είχε σεβασμό στην πρωτότυπη ιστορία του Σαρλ Περώ για ένα γάτο που βοηθάει τον αφέντη του αλλά είχε και χιούμορ και μουσική και κυρίως ρυθμό. Όποιος έχει παρακολουθήσει θέατρο με παιδιά θα ξέρει πόσο μικρό εύρος προσοχής έχουν και πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το ενδιαφέρον τους. Το σημερινό παραμύθι όμως ήταν άκρως επιτυχημένο! Όλοι οι ηθοποιοί έπαιξαν με κέφι τους ρόλους τους και όλοι οι μαθητές και οι δάσκαλοι γέλασαν με την καρδιά τους με τις περιπέτειες του αφελή Πίτερ και του πανέξυπνου γάτου του! Μπράβο σε όλο το θίασο από την Καρδίτσα. Πραγματικά μας άνοιξε την όρεξη να δούμε και τις άλλες παραστάσεις για “μεγάλους” που ανεβάζουν!
Από το 2008 που μετακομίσαμε στο καινούριο κτίριο του Δ.Σ. Ιτέας οι γονείς και ο διευθυντής του σχολείου ζητούν από το δήμαρχο να φροντίσει ώστε να είναι ασφαλής η μετακίνηση των παιδιών. Τα παιδιά για να επιστρέψουν σπίτι τους χρειάζεται να διασχίσουν ένα δρόμο, ο οποίος συνδέει την περιοχή με την κωμόπολη του Παλαμά, και τον οποίο διασχίζουν οι οδηγοί με μεγάλες ταχύτητες (το γιατί συμβαίνει αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα). Μεγάλα φορτηγά, τρακτέρ και κάθε είδους αγροτικά μηχανήματα περνάνε από τον ίδιο δρόμο και έχουν ήδη συμβεί διάφορα μικρά (ευτυχώς) ατυχήματα.
Τους τελευταίους μήνες ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έδειξς ιδιαίτερη κινητικότητα, κάνοντας επαφές με το δήμαρχο, το νομάρχη και όποιον υπεύθυνο. Δεν άλλαξε κάτι όπως καταλαβαίνετε. Οι άνθρωποι ζητάνε ένα φανάρι, ή έστω καλύτερη σήμανση, ο δρόμος έχει κάτι γραμμές κάτω που έχουν ξεβάψει κι ένα σηματάκι που λέει δείχνει ότι βγαίνουν παιδιά απ’το σχολείο.
Σήμερα λοιπόν πραγματοποιήθηκε εκδήλωση διαμαρτυρίας, όπου τα παιδιά για λίγη ώρα κατέλαβαν το οδόστρωμα, είχαν φτιάξει και αυτοσχέδια πλακάτ (με ξύλα από τα κλαδιά που είχε κόψει η Μαρία), φώναξαν και τα απαραίτητα συνθήματα, να μαθευτεί και παραέξω μήπως προχωρήσει η υπόθεση. Εκεί έχουμε φτάσει εν τέλει, να ελπίζουμε σε μια αναφορά στα ΜΜΕ μπας και αλλάξει κάτι. Ευτυχώς λίγο μετά άρχισε να βρέχει, μαζέψαμε άρον άρον τα πανώ και τα πλακάτ και πήγαμε τρέχοντας στο σχολείο και στις ζεστές μας αίθουσες. Αλλιώς θ’αρπάζαμε καμιά πούντα. Η ατμόσφαιρα ήταν εύθυμη γενικώς, αν και μας απασχολούσε η περίπτωση να μας δει έτσι χαρούμενους η υπουργός μας και να θεωρήσει ότι αντέχουμε κι άλλες μειώσεις (κάθε είδους).
I’ve been thinking a lot about how classrooms actually influence learning and teaching and everything in between. The last two years I have been very lucky to work at my very own Foreign Languages Classroom. This is very rare indeed because schools in cities are so overcrowded they never have the luxury to have an extra classroom for foreign languages. But since we are a small school with a big building, here we are.
This classroom is a labour of love and a developing project too. It is getting better every week I think!
Το σχολείο είναι το ιδανικό μέρος για να παρατηρήσεις τις εποχές που αλλάζουν. Ο Σεπτέμβριος με τις καινούριες σάκες, Οκτώβριος με σημαιούλες για την 28η, Νοέμβριος με Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία στην αίθουσα εκδηλώσεων, Δεκέμβριος με χρυσόσκονη να πασπαλίζει τα πάντα, ακόμη και τα κουλούρια στο κυλικείο της κυρίας Ευαγγελίας. Και οι εποχές περνάνε, μαθητές έρχονται και φεύγουν, το καλοκαίρι έρχεται και τελειώνει ξανά, οι δάσκαλοι οργανώνουν σχολικές γιορτές και τα βιβλία με τα «σχολικά ποιήματα» έχουν πια τσακισμένες όλες τις σελίδες τους, πρέπει επιτέλους να πάρουμε μια καινούρια ανθολογία…
Αλλά μερικές φορές γίνεται μια γιορτή που τη θυμάσαι, για πάντα, που σου κάνει εντύπωση και ελπίζεις να έκανε εντύπωση και να άφησε κάτι και σ αυτούς που πρέπει: τα παιδιά (ίσως και τους γονείς τους). Αυτές τις μέρες συζητούσα με διάφορους φίλους και πάντα προέκυπτε η προετοιμασία της σημερινής γιορτής κι εκείνοι σχεδόν πάντα ήταν επιφυλακτικοί και σχολίαζαν το πόσο έχει καπελωθεί η συγκεκριμένη μέρα, το πόσο απολιθωμένη τους φαίνεται πια, πόσο κενή νοήματος. Αλλά μισό λεπτό, μισό λεπτό. Εδώ μιλάμε για μια σχολική γιορτή σε ένα Δημοτικό Σχολείο της επαρχίας. Εδώ δεν έχει ούτε πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ούτε το Πολυτεχνείο αυτό καθ’αυτό, ούτε κόκκινα γαρύφαλλα, ούτε στεφάνια. Μιλάμε για μια μικρή σχολική γιορτή που έχει θέμα την Δημοκρατία και πως την κατήργησε μια ομάδα δικτατόρων στη χώρα μας 42 χρόνια πριν. Τόσες γιορτές κάνουμε στο σχολείο, τόσους πολιούχους τιμάμε, δεν δικαιούται και η Δημοκρατία μια μέρα; Αν η γιορτή γίνει σωστά, είναι νομίζω καλύτερα από 50 ώρες Πολιτικής και Κοινωνικής Αγωγής.
Έπειτα είναι και μια άλλη παράμετρος που είναι επίσης πολύ σημαντική: Η 17Η Νοεμβρίου είναι η μέρα που ακούμε τα καλύτερα τραγούδια και τα καλύτερα ποιήματα στο σχολείο. Ποια άλλη μέρα έχουμε την ευκαιρία ν ακούσουμε ποίηση του Μάνου Ελευθερίου, του Μάνου Λοΐζου, μουσική του Μαρκόπουλου και του Θεοδωράκη; Ίσως αν δεν ήταν αυτή η γιορτή τα παιδιά να νόμιζαν ότι οι μοναδικοί εκφραστές του ελληνικού τραγουδιού είναι η Παπαρίζου και ο Μακρόπουλος (προσοχή στα σύμφωνα ) .
Όταν πριν από τρία χρόνια ο συνάδελφος Νίκος μάθαινε στα παιδιά για πρώτη φορά τα Μαλαματένια Λόγια, ομολογώ ότι μου είχε φανεί βαρύ. Αλλά μερικά πράγματα χρειάζονται εκπαίδευση, δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Σήμερα το είπαμε πάλι αυτό το τραγούδι, αλλά σήμερα το είπαμε με μια διαφορά: το εννοούσαμε, όλοι, και τα παιδιά που το τραγούδησαν και όσοι έπαιζαν μουσική….
Και τώρα πια δεν έχουμε δικαιολογία γιατί εμείς ακούσαμε ένα ποιητή….
«….Και στ’ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
Θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
Πως έγινε και τούτο τον αιώνα
Και γύρισε καπάκι η ζωή
Πως το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
Να μην ακούσεις ένα ποιητή»
Την προηγούμενη σχολική χρονιά είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιήσαμε αυτό το μπλογκ λιγότερο απ’ότι συνήθως. Παραδόξως όμως κερδίζει σε αναγνώστες και υπάρχει ένα φανατικό κοινό που μας ζητάει συνέχεια να γράψουμε και μας μαλώνει όταν καθυστερούμε! Γι αυτές τις μαμάδες των μαθητών μας λοιπόν θέλω να γράψω σήμερα.
Κατ’αρχήν μια μικρή ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Από τη στιγμή που τα παιδιά μας πάνε σχολείο, ο χρόνος αρχίζει να μετράει διαφορετικά. Η αρχή δεν είναι ο Ιανουάριος αλλά ο Σεπτέμβριος. Και κάπου εκεί στα τέλη Αυγούστου όλες οι μαμάδες έχουμε αρχίσει να νοσταλγούμε το σχολείο και να αναπολούμε τα οφέλη του, ένα από τα οποία είναι σίγουρα ότι τα παιδιά φεύγουν για μερικές ώρες απ΄το σπίτι! Ο αδελφός μου, που δουλεύει σ’ένα κατάστημα, μου έλεγε πως εκεί γύρω στις 12-13 Σεπτεμβρίου αρχίζει να ξαναβλέπει κάποιες πελάτισσες του που μπορούν επιτέλους να βγουν για μια βόλτα στην αγορά χωρίς να έχουν κάποιο πιτσιρίκι στην ουρά τους. Τώρα λοιπόν που πλησιάζει πάλι αυτή η ευλογημένη μέρα θέλω να σας θυμίσω τις ωραίες στιγμές της προηγούμενης χρονιάς έτσι ώστε να μην αγχώνεστε για την επερχόμενη που είναι προ των πυλών.
Ο Σεπτέμβριος του 2008 ήταν πραγματικά σημαντικός για το σχολείο μας και το χωριό γενικότερα μια και μετακομίσαμε στο καινούριο σχολικό κτίριο. Σίγουρα σ΄ένα σχολείο το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι, οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι γονείς, όσοι το φροντίζουν και το νοιάζονται. Αλλά η έλλειψη υποδομών μπορεί να κάνει τη ζωή δύσκολη. Έπειτα σε αυτό το καινούριο κτίριο μπόρεσαν να ξεκινήσουν καινούριες δραστηριότητες, ν ανοίξει η σχολική κοινότητα στην ευρύτερη κοινότητα του χωριού, να γίνει το σχολείο κέντρο πολιτισμού. Η δημιουργία χορωδίας που αποτελείται από παιδιά του Δημοτικού μας σχολείου αλλά και μερικούς παλιούς μαθητές που τώρα είναι στο Γυμνάσιο είναι μία από αυτές τις δραστηριότητες. Ο καθηγητής μουσικής του σχολείου μας, ο κύριος Αχιλλέας Μπίμπιλας, παρόλο που δε μένει στο χωριό μας, με μεγάλη χαρά αποδέχτηκε την πρόσκληση πρόκληση και την 25η Μαρτίου 2009 είχαμε όλοι τη χαρά να απολαύσουμε τα πρώτα αποτελέσματα.
Για τις γιορτές και τις δενδροφυτεύσεις του φθινοπώρου έχω ήδη γράψει. Τώρα μένει να δούμε τα αποτελέσματα των κόπων των παιδιών και των γονιών τους. Ο περιβάλλων χώρος του σχολείου θέλει αρκετή δουλειά ακόμη αλλά σίγουρα δεν είναι έργο μιας σχολικής χρονιάς. Τώρα βάζουμε τις πρώτες ρίζες κι ελπίζουμε να είμαστε εδώ σε μερικά χρόνια για να δούμε πώς θα εξελιχθούν. Όπως και με τα παιδιά μας δηλαδή…
Μέσα στο 2009 κάναμε και δυο πολύ ωραίες εκδρομές. Μία στα Μετέωρα και άλλη μία στη Βεργίνα και τη Νάουσα Ημαθίας. Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει για τις σχολικές εκδρομές. Σε όλη τη σχολική κοινότητα και στη δική μας συγκεκριμένη. Για όλους εμάς που η ασφάλεια των παιδιών είναι η πρωταρχική έγνοια, κάθε σχολική εκδρομή όσο κοντινή όσο σύντομη κι αν είναι , εγκυμονεί απροσδόκητους κινδύνους και μας αγχώνει πάρα πολύ. Ωστόσο η δυναμική της εκπαιδευτικής εκδρομής και τα πολλαπλά οφέλη της μας κάνουν να προσπερνάμε τις φοβίες μας και να προσπαθούμε να την οργανώσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα έτσι ώστε και τα παιδιά να αποκομίσουν κάτι και ταυτόχρονα να μην διακινδυνέψουν άμετρα.
Η εκδρομή στο μουσείο της Βεργίνας ήταν κατά τη γνώμη μου μια εξαιρετική περίσταση. Το μουσείο είναι ένα από τα ομορφότερα μουσεία που έχω δει (και όχι μόνο στην Ελλάδα). Είναι φτιαγμένο ώστε να μπαίνει ο επισκέπτης με κατάνυξη και να μην ξεχνάει καθόλου ότι βρίσκεται σε ένα ιερό χώρο, ένα κοιμητήριο. Τα καταπληκτικά αντικείμενα εντυπωσίασαν μικρούς και μεγάλους. Αλλά και τα λιγότερο προβεβλημένα εκθέματα, όπως αυτά από τον παιδικό τάφο νομίζω ότι μας συγκίνησαν όλους.
Λίγο μετά την εκδρομή, ο Ιούνης είχε φτάσει. Το τέλος της σχολικής χρονιάς πλησίαζε και ήταν καιρός για μια μεγάλη γιορτή! Στις 13 Ιουνίου το βράδυ μαζευτήκαμε στον ωραίο λόφο την ώρα που νύχτωνε. Όλα μας τα παιδιά ήταν εκεί. Μαζί με τις μαμάδες, τους μπαμπάδες, τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τους φίλους. Φορούσαμε όλοι τα καλά μας και ήμασταν χαρούμενοι. Για το καλοκαίρι που θα ξεκινούσε, για τα παιδιά που γελούσαν και θα μας έδειχναν τα ταλέντα τους, για τις φιλίες που κάναμε αυτή τη σχολική χρονιά, για την αισιοδοξία που μόνο ένα δροσερό δειλινό του Ιούνη μπορείς να νιώσεις, ανάμεσα σε καλούς φίλους και με λίγο δροσερό κρασί στο ποτήρι…
Εκείνη τη μέρα είδαμε τη δουλειά των εξωσχολικών εργαστηρίων που στήθηκαν φέτος στο σχολείο μας. Με τη βοήθεια του διευθυντή μας του κυρίου Γιώργου Παπακυρίτση αλλά και τις πρωτοβουλίες και τις ακούραστες προσπάθειες των μαμάδων του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων οργανώθηκαν φέτος μαθήματα παραδοσιακών χορών και μοντέρνου χορού. Η κυρία Καραπαναγιώτου Μαρία που έβαλε τα παιδιά στο ρυθμό του σύγχρονου χορού και ο κύριος Παπαγεωργίου που τα μύησε στη σοβαρότητα και την ομορφιά των παραδοσιακών έκαναν εξαίρετη δουλειά. Από τα πολύ μικρά του Νηπιαγωγείου έως τα μεγαλύτερα χόρεψαν με κέφι και στυλ! Παιδιά συγχαρητήρια, σας λατρέψαμε όλοι!
Μερικές φωτογραφίες από τη γιορτή μας και ευχές για καλή καινούρια σχολική χρονιά!
Το θέατρο και τα παιδιά! Μερικές βδομάδες πριν παρακολούθησα μια παράσταση παιδικού θεάτρου μαζί με τα παιδιά του σχολείου μου. Το έργο ήταν «Η Κοιμωμένη Ξύπνησε» της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου, μια διασκευή του γνωστού παραμυθιού. Η παράσταση ήταν παραγωγή της Παιδικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Κώστα Λαμπρούλη. Τις υπόλοιπες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να τις βρείτε ΕΔΩ.
Υπήρχε ένας προβληματισμός μεταξύ των εκπαιδευτικών για το αν έπρεπε να πάρουμε μαζί μας και τα μικρά παιδιά της πρώτης και της δευτέρας δημοτικού με τη σκέψη ότι ίσως να μην «καταλάβαιναν» το έργο. Ευτυχώς όμως ήρθαν όλα τα παιδιά! Το γεγονός ότι το έργο βασίζεται σε ένα πασίγνωστο παραμύθι ήταν φυσικά βοηθητικό. Αλλά ακόμη κι αν δεν ήταν έτσι, κατά τη γνώμη μου το θέατρο είναι τόσο μαγικό που παρασύρει όλες τις ηλικίες, για να μην πω ότι τα μικρά παιδιά το «καταλαβαίνουν» καλύτερα.
Έπειτα το θέατρο είναι άλλη μια μορφή τέχνης και δε χρειάζεται να καταλαβαίνουμε πάντα, μερικές φορές είναι αρκετό να νιώθουμε. Στο συγκεκριμένο έργο πιστεύω ότι όλα τα παιδιά βρήκαν κάτι να τους αγγίξει. Τα μικρά παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τα μαγικά στοιχεία του έργου, τις νεράιδες, τα φυτά που μιλάνε, την ιδιαίτερη γλώσσα της Κοιμωμένης. Τα λίγο μεγαλύτερα ταυτίστηκαν με το σύγχρονο «Πρίγκηπα» που απομονώνεται μπροστά την οθόνη του υπολογιστή του και παίζοντας παιχνίδια προσπαθεί να παλέψει με τα «τέρατα». Αλλά κι εμείς οι «δασκάλες» ταυτιστήκαμε με τα ερωτευμένα παιδιά, ορκιστήκαμε ότι δε θα γίνουμε σαν την υπερπροστατευτική μάνα, κάπου τσιμπηθήκαμε γιατί είδαμε τον εαυτό μας σε πολλές πλευρές των ηρώων.
Η παράσταση ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα, γεμάτη ρυθμό και έξυπνα ευρήματα. Τα δε σκηνικά και κουστούμια εξυπηρετούσαν άριστα το θέμα και το παιχνίδι μεταξύ παλιού και καινούριου. Ήταν αρκετά αφαιρετική και η σκηνογραφία και η σκηνοθεσία ώστε να επιτρέπει στα παιδιά να φτιάξουν με τη φαντασία τους αυτά που έλειπαν.
Γενικά ήταν μια θαυμάσια εμπειρία, μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή παραμυθιού που νομίζω τα παιδιά και εμείς οι εκπαιδευτικοί θα θυμόμαστε για καιρό. Κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες του σχολείου νομίζω εξυπηρετούν άριστα τους στόχους του!
Μερικά αξιόλογα άρθρα για το θέατρο και τα παιδιά:
Το εγχείρημα που λέγεται βιβλιοθήκη στο σχολείο μας, πάει καλά. ΟΙ προσπάθειες μας ερασιτεχνικές αλλά από κάπου πρέπει ν’αρχίσουμε. Και το πιο σημαντικό είναι νομίζω να δανείζονται τα παιδιά τα βιβλία και να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα βιλιοφιλίας.
Ευχαριστούμε ξανά τους φίλους μας στα ΝΕΑ, και ιδιαίτερα το Γιάννη Βασαλάκη, τον κύριο Γιάννη όπως τον ξέρουν τα παιδιά! Τώρα κάθε Δευτέρα με ρωτάνε: «Τι έγινε κυρία πήγατε καμιά Αθήνα; Έχουμε καινούρια βιβλία;»
Η αλήθεια είναι ότι αφορμή γι αυτή την ανάρτηση μου έδωσε αυτό το κείμενο της Έλενας Ακρίτα στα Νέα, το Σάββατο. Τέτοιες παράλογες ιστορίες της εκπαίδευσης έχω κι εγώ να σας πω πολλές, άλλωστε αυτοί που τις ξέρουν καλύτερα είναι σίγουρα αυτοί που τις ζουν. Αισθάνομαι αδύναμη να αντιμετωπίσω τις κεντρικές αποφάσεις που ξεκινάνε όλες τις μεταρρυθμίσεις από το σύστημα εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίζω να δουλεύω με σοβαρότητα και να ξεπερνάω τα στενά όρια της ύλης φέρνοντας μερικά βιβλία στην τάξη.
Κι έπειτα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το ίδιο και μάλιστα πολύ καλύτερα και αυτοί είναι οι άνθρωποι που με εμπνέουν, παρόλο που δεν τους έχω γνωρίσει ποτέ. Ο δάσκαλος του Δημοτικού Λάρισας που έχει στήσει μια καταπληκτική παιδική βιβλιοθήκη στο σχολείο του, αλλά και η κυρία Λυδία στο Γυμνάσιο Πλατυκάμπου που μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης μπορεί να περηφανεύεται για 4.500 τίτλους αλλά κυρίως για μια ζωντανή βιβλιοθήκη.
Πολλά παιδικά βιβλία με θέμα τα χριστούγεννα μπορεί να βρει κανείς στα βιβλιοπωλεία, όμως πραγματικά λίγα είναι αυτά που αξίζουν πραγματικά κι έχουν κάτι να πουν. Ψάχνοντας κι εγώ από τότε που έγινα μαμά να βρω κάτι ανάλογο για τα παιδιά μου προβληματίστηκα αρκετά και αναγκάστηκα βέβαια να διαβάσω τα περισσότερα απ’ αυτά.
Ένα λοιπόν από αυτά που νομίζω ότι όντως ξεχωρίζει σ’ αυτή την πληθώρα είναι της Κατερίνας Αναγνώστου, “Ο Αϊ Βασίλης θα βρει το δρόμο”.
Η Κατερίνα έχει ένα μοναδικό δικό της τρόπο να αγγίζει τις παιδικές ψυχές και όσων κρύβουν μέσα τους μια παιδική ψυχή επίσης.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν διαλέξαμε οι δασκάλες της Γ και Δ τάξης του σχολείου μας να δουλέψουμε με τα παιδιά αυτές τις μέρες που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα.
Μαζευτήκαμε και οι δύο τάξεις στην αίθουσα ξένων γλωσσών, (ooh, yes! έχουμε και τέτοια), η οποία με την επιμέλεια της δασκάλας των αγγλικών ήταν αυτές τις μέρες πολύ ατμοσφαιρική με στολίδια και λαμπάκια,απλά υπέροχη!
Η κυρία Ζωή ξεκίνησε την παρουσίαση με μια υπέροχη ανάγνωση του βιβλίου, του οποίου το θέμα έχει να κάνει με τους πρόσφυγες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, δίνοντας μια αισιόδοξη ματιά στο τέλος.
Στη συνέχεια τα παιδιά συζήτησαν μαζί μας το περιεχόμενο του βιβλίου, που πραγματικά τους άγγιξε και τους προβλημάτισε. Ακολούθησε μια χειροτεχνική δραστηριότητα. Φτιάξαμε κάρτες με θέμα από το βιβλίο οι οποίες έγιναν πανέμορφες! Τα παιδιά το χάρηκαν πολύ κι εμείς επίσης.Μία κάρτα μάλιστα φτιάξαμε για τη συγγραφέα που είχε την καλοσύνη να μας στείλει τις ευχές της και δυο λόγια για τα παιδιά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Κατερίνα Αναγνώστου που μας έδωσε την ευκαιρία να κοιτάξουμε λιγάκι μέσα μας και να πλησιάσουμε όσο μπορούμε μέσα στον πανικό των ημερών το πραγματικό νόημα των χριστουγέννων!
Κι ένα ευχαριστώ επίσης στις συναδέρφους Κατερίνα και Ζωή που βοήθησαν να γίνει αυτή η όμορφη παρουσίαση!
Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια ευχή για κάποιο πρόσωπο που δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά βρίσκεται συνέχεια στο μυαλό μου αυτές τις μέρες…
Ο Αϊ Βασίλης φέτος ας βρει το δρόμο για το σπίτι του Αλέξη που “έφυγε” τόσο παράλογα κι ας δώσει στη μαμά του δύναμη να συνεχίσει να ζει!
Καλά Χριστούγεννα σε όλα τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Ιτέας και τις οικογένειές τους!
ΕΛΕΝΑ ΜΩΡΑΪΤΗ
Άλλη μια ωραία μέρα στο σχολείο, που κάναμε κάτι ουσιαστικό και ξεχωριστό. Σκέφτομαι ότι σας γράφω συνέχεια για όλα τα διαφορετικά που κάνουμε και ίσως κάποιοι αναρωτιέστε «Μα καλά πότε κάνουν μάθημα αυτοί οι άνθρωποι;». Μπορώ να απαντήσω με δυο τρόπους εδω: Κατ’ αρχήν ποιος είπε ότι το να φυτεύεις δέντρα ας πούμε, δεν είναι μάθημα, είναι και μάλιστα πολύ σπουδαίο…Και δεύτερον κατά τη γνώμη μου αυτές οι μέρες που φαίνονται σαν διαλείμματα είναι (δυστυχώς) πολύ λίγες, είναι όντως μικρά φωτεινά διαλείμματα μέσα στη ρουτίνα του σχολείου που καμιά φορά σε παρασύρει…Αυτές τις μέρες μάλιστα, τις δύσκολες για την εκπαίδευση, διαλέγω να σας φέρω μια εικόνα αισιοδοξίας, από κάτι που έγινε πριν τη μπόρα των επεισοδίων, αυτό το Δεκέμβριο που θα τον θυμόμαστε για πάντα. Μια μέρα ηλιόλουστη στην αυλή του σχολείου μας που δάσκαλοι, γονείς και παιδιά συνεργαστήκαμε για να κάνουμε αυτή την αυλή πιο όμορφη, για να αφήσουμε κάτι στα μικρά παιδιά που τώρα ξεκίνησαν το σχολείο και θα προλάβουν να δουν τα δέντρα να μεγαλώνουν… Και σ αυτό το σημείο, δυστυχώς πρέπει να σταματήσω να γράφω γιατί βλέπετε ό,τι κι αν πω, αναφέρομαι στα παιδιά και το μυαλό μου συνέχεια γυρίζει σε αυτή την οικογένεια που θα είναι χωρίς το παιδί της αυτά τα Χριστούγεννα…
Εμείς είμαστε εδώ και έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να φυτεύουμε δέντρα, να στολίζουμε με Χριστουγεννιάτικα στολίδια την τάξη μας, να τραγουδάμε ατέλειωτα Jingle Bells, και να παρασυρόμαστε από τα παιδιά που γελάνε, χορεύουν και τρώνε κουραμπιέδες…Ας το σκεφτούμε αυτό κι ας το χαρούμε όσο μπορούμε…
Εδώ και χρόνια διαβάζω ότι όταν το παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον γεμάτο βιβλία, σε ένα περιβάλλον που οι γονείς του αγαπάνε το βιβλίο και τους βλέπει να διαβάζουν τότε δεν υπάρχει περίπτωση, θα επηρεαστεί κι αυτό. Χμμμμ….έχω μερικές αμφιβολίες τώρα πια, γιατί στη δική μας οικογένεια τα βιβλία θα μας πνίξουν εντός ολίγου αλλά το μικρό μας δε φαίνεται να ιδρώνει τ’αυτί του. Τέλος πάντων όμως, αυτή ειναι μια άλλη ιστορία. Το θέμα είναι ότι στο σχολείο ήθελα πάντα να περιστοιχίζομαι από βιβλία, να μπορώ στην αίοθυσα που κάνω μάθημα να έχω μια γωνιά βιβλίου, μια μικρή βιβλιοθηκη με τα διάφορα βιβλία αναφοράς (λεξικά, μικρές εγκυκοπαιδείες) αλλά και βιβλία που θα μπορούσαν να διαβάζουν τα παιδιά όταν τελειώνουν την εργασία τους ή όποτε δημιουργείται η ευκαιρία. Στο παλιό σχολείο, και στα περισσότερα σχολεία αυτό είναι αδύνατον γιατί οι ειδικότητες (αγγλικούδες, γαλλικούδες) ως γνωστόν δεν έχουν δική τους αίθουσα αλλά περιπλανιούνται με ένα κασετόφωνο στο χέρι (ενίοτε και την μπαλαντέζα, γιατί δεν υπάρχουν ούτε πρίζες…).
Φέτος όμως είμαστε προνομιούχοι, μετακομίσαμε σε καινούριο σχολείο, σχολείο σχεδιασμένο για να φιλοξενεί πολλά παιδιά (αλλά τα παιδιά λιγοστεύουν δυστχώς) κι έτσι δημιουργήσαμε και την αίθουσα ξένων γλωσσών. Μια και με το καινούριο πρόγραμμα διδάσκονται και Γαλλικά και Γερμανικά στα Δημοτικά σχολεία νομίζω ότι ειναι εμφανής η αναβάθμιση των ξένων γλωσσών. Και η αίθουσα μας, είναι ακόμη υπό διαμόρφωση αλλά είμαστε σε καλό δρόμο.
Βιβλία όμως δεν είχαμε. Το σχολείο έχει μερικά βιβλία προς δανεισμό, παλιές εκδόσεις τα περισσότερα, πολυχρησιμοποιημένα πια αφού είναι τουλάχιστον δεκαετίας και σκορπισμένα εδώ κι εκεί. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας μας μπαίνουν οι φίλοι: Ο φίλος μου και bookcrosser Γιάννης Βασαλάκης τυχαίνει να εργάζεται στα Νέα και μάλιστα στο ένθετο του βιβλίου, το Βιβλιοδρόμιο. Άκουγε τις προσπάθειες μου να κάνω bookcrossing με τα παιδιά της έκτης και ήθελε να βοηθήσει κι αυτός. Έτσι κάποια στιγμή το Σεπτέμβριο μάζεψε τρεις κούτες και μία χάρτινη τσάντα βιβλία, κατέβηκα στην Αθήνα, τα πήρα και μια ωραία Δευτέρα τα έφερα στο σχολείο. Και μόνο η διαδικασία να τα ανοίξουμε και να τα επεξεργαστούμε ήταν σαν να είχαν έρθει πρόωρα τα Χριστούγεννα. Θα δείτε και απο τις φωτογραφίες ότι τα παιδιά τα έβγαζαν με χαρά, έψαχναν ένα τίτλο που θα τα συγκινήσει και έβρισκαν πολλούς. Για μερικές μέρες δε δανείζαμε γιατί τα καταγράφαμε, εν τω μεταξύ όμως η προσμονή μεγάλωνε και τα παιδιά παρακαλούσαν να πάρουν ένα βιβλίο σπίτι τους. Ειλικρινά μιλάω, με πιέζανε αφόρητα να τελειώνω με τα διαδικαστικά, κι αν τους έλεγα δεν πρόλαβα βρε παιδιά χθες, με άρχιζαν τις ανελέητες ερωτήσεις του τύπου «γιατί κυρία τι κάνατε; Σφουγγαρίζατε; Και ειναι αυτο πιο σημαντικό;» Τι να απαντήσεις τώρα; Αφού δεν είναι…
Τώρα 2 μήνες σχεδόν μετά, τα παιδιά συνεχίζουν να δανείζονται με μεγάλη χαρά, οχι μόνο τα λογοτεχνικά αλλά και τα βιβλία αναφοράς, έχουν μάθει μόνα τους το σύστημα και καταγράφουν τί παίρνουν και τί επιστρέφουν, δεν έχουμε καθυστερήσεις και γενικά είναι μια σημαντική προσθήκη στην εκπαιδευτική καθημερινότητα μας.
Δε θέλω να πιέζω τα παιδιά να αισθάνονται ότι όταν διαβάζουν ένα βιβλίο μετά θα έχουν
μια υποχρέωση. Γιατί το διάβασμα για ψυχαγωγία, δεν είναι έτσι. Εγώ όταν διαβάζω ένα βιβλίο δε γράφω απαραίτητα γι αυτό (δηλαδή γράφω αλλά δε με υποχρεώνει κανείς), κι έπειτα υπάρχουν πολλά βιβλία που δε μου αρέσουν καθόλου και ούτε καν τα τελειώνω. Έτσι ελεύθερα θέλω να νιώθουν και τα παιδιά μήπως και αγαπήσουν τη διαδικασία που λέγεται ανάγνωση, γιατί σίγουρα κάτι καλό θα βγει. Μερικές φορές όμως τα ίδια θέλουν να διηγηθούν αυτό που διάβασαν και θέλουν να το μοιραστούν με τους άλλους. Έτσι προκύπτουν διάφορα μικρά κειμενάκια και ζωγραφιές με αφορμή τα βιβλία των οποίων δείγματα θα σας δείξουμε εν καιρώ.
Οι φωτογραφίες είναι χίλιες λέξεις νομίζω. Ευχαριστούμε θερμά το Γιάννη, την κυρία Χαρτουλάρη και όλους τους φίλους στο Βιβλιοδρόμιο!
